ماده واحده
به دولت جمهوری اسلامی ایران اجازه داده میشود به کنوانسیون حراست از میراث فرهنگی ناملموس مشتمل بر یک مقدمه و چهل ماده به شرح پیوست ملحق شده و اسناد مربوط را ارائه نماید.
بسم الله الرحمن الرحیم
کنوانسیون حراست از میراث فرهنگی ناملموس
فراهمایی (کنوانسیون) عمومی سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد که از این پس « یونسکو» خوانده میشود، در سی و دومین نشست خود که از تاریخ بیست و نهم سپتامبر تا هفدهم اکتبر ۲۰۰۳ (هفتم تا بیست و پنجم مهر ماه ۱۳۸۲) در پاریس برگزار گردید.
با اشاره به اسناد بین‌المللی موجود در مورد حقوق بشر، به ویژه «اعلامیه جهانی حقوق بشر» (۱۹۴۸ میلادی برابر با ۱۳۲۷ هجری شمسی)، میثاق بین‌المللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی (۱۹۶۶ میلادی برابر با ۱۳۴۵ هجری شمسی) و میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی (۱۹۶۶ میلادی برابر با ۱۳۴۵ هجری شمسی)؛
با توجه به اهمیت میراث فرهنگی ناملموس به عنوان انگیزه اصلی تنوع فرهنگی و ضامن توسعه پایدار به گونه‌ای که در توصیه نامه یونسکو در مورد حراست از فرهنگ سنتی و عامه (۱۹۸۹ میلادی برابر با ۱۳۶۸ هجری شمسی)، اعلامیه جهانی یونسکو در مورد تنوع فرهنگی (۲۰۰۱ میلادی برابر با ۱۳۸۰ هجری شمسی) اعلامیه استانبول (۲۰۰۲ میلادی برابر با ۱۳۸۱ هجری شمسی) مصوب سومین میزگرد وزیران فرهنگ، بر آن تأکید شده است؛
با عنایت به وابستگی متقابل ریشه‌دار میان میراث فرهنگی ناملموس و میراث فرهنگی و طبیعی ملموس؛ با تصدیق اینکه دو جریان جهانی شدن و تغییر شکل اجتماعی، همراه با شرایطی که این دو پدیده برای گفت و گوی مجدد جوامع ایجاد میکنند، همانند پدیده عدم بردباری موجب افزایش تهدیدهای مهلکی چون زوال، کمرنگ شدن و تخریب میراث فرهنگی ناملموس میشوند و از این امر به ویژه به دلیل فقدان منابع لازم برای حراست از این میراث رخ میدهد؛
با آگاهی از گرایش جهانی و حساسیت مشترک نسبت به حراست از میراث فرهنگی ناملموس بشر؛
با تصدیق اینکه جوامع، به ویژه جوامع بومی، گروهها و (در برخی موارد) افراد نقش مهمی در تولید، حراست، نگهداری و بازآفرینی میراث فرهنگی ناملموس ایفا مینمایند و بدین ترتیب به غنای تنوع فرهنگی و خلاقیت بشری کمک میکنند؛
با توجه به تأثیر عمیق فعالیتهای یونسکو در ایجاد اسناد حاوی قواعد حمایت از میراث فرهنگی به ویژه کنوانسیون حمایت از میراث فرهنگی و طبیعی جهان (۱۹۷۲ میلادی برابر با ۱۳۵۱ هجری شمسی)؛
با توجه بیشتر به اینکه هنوز سند چند جانبه الزام‌آور در مورد حراست از میراث فرهنگی ناملموس وجود ندارد؛
با عنایت به اینکه لازم است قطعنامه‌ها، توصیه نامه‌ها و موافقتنامه‌های بین‌المللی فعلی مربوط به میراث فرهنگی و طبیعی بطور مؤثر به وسیله مقررات جدید مربوط به میراث فرهنگی ناملموس غنی و تکمیل گردد؛
نظر به اینکه لازم است آگاهی بیشتری به ویژه در میان نسلهای جوانتر در مورد اهمیت میراث فرهنگی ناملموس و حراست از آن ایجاد شود؛
با توجه به اینکه شایسته است جامعه بین‌المللی همراه با دولتهای متعاهد با مدد گرفتن از روحیه همکاری و کمک متقابل در امر حراست از این میراث فرهنگی مشارکت نماید؛
با یادآوری برنامه‌های یونسکو در خصوص میراث فرهنگی ناملموس، به ویژه اعلامیه شاهکارهای میراث شفاهی و ناملموس بشر؛
با توجه به نقش ارزنده میراث فرهنگی ناملموس به عنوان یکی از عوامل نزدیکتر نمودن انسانها به یکدیگر و تضمین تبادل و درک متقابل در میان آنها،
این کنوانسیون را در روز هفدهم اکتبر سال ۲۰۰۳ میلادی (۲۵/۸/۱۳۸۲ هجری شمسی) تصویب مینماید:
کنوانسیون حراست از میراث فرهنگی ناملموس
فراهمایی (کنوانسیون) عمومی سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد که از این پس « یونسکو» خوانده میشود، در سی و دومین نشست خود که از تاریخ بیست و نهم سپتامبر تا هفدهم اکتبر ۲۰۰۳ (هفتم تا بیست و پنجم مهر ماه ۱۳۸۲) در پاریس برگزار گردید.
با اشاره به اسناد بین‌المللی موجود در مورد حقوق بشر، به ویژه «اعلامیه جهانی حقوق بشر» (۱۹۴۸ میلادی برابر با ۱۳۲۷ هجری شمسی)، میثاق بین‌المللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی (۱۹۶۶ میلادی برابر با ۱۳۴۵ هجری شمسی) و میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی (۱۹۶۶ میلادی برابر با ۱۳۴۵ هجری شمسی)؛
با توجه به اهمیت میراث فرهنگی ناملموس به عنوان انگیزه اصلی تنوع فرهنگی و ضامن توسعه پایدار به گونه‌ای که در توصیه نامه یونسکو در مورد حراست از فرهنگ سنتی و عامه (۱۹۸۹ میلادی برابر با ۱۳۶۸ هجری شمسی)، اعلامیه جهانی یونسکو در مورد تنوع فرهنگی (۲۰۰۱ میلادی برابر با ۱۳۸۰ هجری شمسی) اعلامیه استانبول (۲۰۰۲ میلادی برابر با ۱۳۸۱ هجری شمسی) مصوب سومین میزگرد وزیران فرهنگ، بر آن تأکید شده است؛
با عنایت به وابستگی متقابل ریشه‌دار میان میراث فرهنگی ناملموس و میراث فرهنگی و طبیعی ملموس؛ با تصدیق اینکه دو جریان جهانی شدن و تغییر شکل اجتماعی، همراه با شرایطی که این دو پدیده برای گفت و گوی مجدد جوامع ایجاد میکنند، همانند پدیده عدم بردباری موجب افزایش تهدیدهای مهلکی چون زوال، کمرنگ شدن و تخریب میراث فرهنگی ناملموس میشوند و از این امر به ویژه به دلیل فقدان منابع لازم برای حراست از این میراث رخ میدهد؛
با آگاهی از گرایش جهانی و حساسیت مشترک نسبت به حراست از میراث فرهنگی ناملموس بشر؛
با تصدیق اینکه جوامع، به ویژه جوامع بومی، گروهها و (در برخی موارد) افراد نقش مهمی در تولید، حراست، نگهداری و بازآفرینی میراث فرهنگی ناملموس ایفا مینمایند و بدین ترتیب به غنای تنوع فرهنگی و خلاقیت بشری کمک میکنند؛
با توجه به تأثیر عمیق فعالیتهای یونسکو در ایجاد اسناد حاوی قواعد حمایت از میراث فرهنگی به ویژه کنوانسیون حمایت از میراث فرهنگی و طبیعی جهان (۱۹۷۲ میلادی برابر با ۱۳۵۱ هجری شمسی)؛
با توجه بیشتر به اینکه هنوز سند چند جانبه الزام‌آور در مورد حراست از میراث فرهنگی ناملموس وجود ندارد؛
با عنایت به اینکه لازم است قطعنامه‌ها، توصیه نامه‌ها و موافقتنامه‌های بین‌المللی فعلی مربوط به میراث فرهنگی و طبیعی بطور مؤثر به وسیله مقررات جدید مربوط به میراث فرهنگی ناملموس غنی و تکمیل گردد؛
نظر به اینکه لازم است آگاهی بیشتری به ویژه در میان نسلهای جوانتر در مورد اهمیت میراث فرهنگی ناملموس و حراست از آن ایجاد شود؛
با توجه به اینکه شایسته است جامعه بین‌المللی همراه با دولتهای متعاهد با مدد گرفتن از روحیه همکاری و کمک متقابل در امر حراست از این میراث فرهنگی مشارکت نماید؛
با یادآوری برنامه‌های یونسکو در خصوص میراث فرهنگی ناملموس، به ویژه اعلامیه شاهکارهای میراث شفاهی و ناملموس بشر؛
با توجه به نقش ارزنده میراث فرهنگی ناملموس به عنوان یکی از عوامل نزدیکتر نمودن انسانها به یکدیگر و تضمین تبادل و درک متقابل در میان آنها،
این کنوانسیون را در روز هفدهم اکتبر سال ۲۰۰۳ میلادی (۲۵/۸/۱۳۸۲ هجری شمسی) تصویب مینماید: