ماده ۲۹
متون معتبر
این تشریفات (پروتکل) در یک نسخه اصلی به زبانهای عربی، چینی، انگلیسی، فرانسوی، روسی و اسپانیایی تنظیم شده است که هر متن بطور یکسان معتبر می‌اشد.
در تأیید مراتب فوق، امضاء کنندگان زیر که از طرف دولت‌های متبوع خود برای این منظور به طور مقتضی مجاز میباشند این تشریفات (پروتکل) را امضاء نموده‌اند.
این تشریفات (پروتکل) در لندن، در تاریخ هفتم نوامبر یکهزار و نهصد و نود و شش میلادی (۱۳۷۵/۸/۱۷) تنظیم شد.
این تشریفات (پروتکل) در یک نسخه اصلی به زبانهای عربی، چینی، انگلیسی، فرانسوی، روسی و اسپانیایی تنظیم شده است که هر متن بطور یکسان معتبر می‌اشد.
در تأیید مراتب فوق، امضاء کنندگان زیر که از طرف دولت‌های متبوع خود برای این منظور به طور مقتضی مجاز میباشند این تشریفات (پروتکل) را امضاء نموده‌اند.
این تشریفات (پروتکل) در لندن، در تاریخ هفتم نوامبر یکهزار و نهصد و نود و شش میلادی (۱۳۷۵/۸/۱۷) تنظیم شد.
پیوست ۱
پسماند یا سایر موادی که ممکن است برای تخلیه مورد بررسی قرار گیرند
۱ـ با آگاهی از اهداف و تعهدات کلی این تشریفات (پروتکل) که در مواد (۲) و (۳) بیان شده، پسماند یا سایر مواد مشروح زیر، مواردی هستند که ممکن است برای تخلیه در نظر گرفته شوند:
(۱) مواد حاصل از لایروبی؛
(۲) [جزء (۲) حذف شده است.]؛
(۲) ضایعات ماهی یا مواد حاصل از عملیات فرآوری صنعتی ماهی؛
(۳) کشتی‌ها و سکوها یا سایر سازه‌های ساخت دست بشر در دریا؛
(۴) مواد معدنی و بی اثر مرتبط با زمین شناسی؛
(۵) مواد آلی دارای منشأ طبیعی؛ و
(۶) اقلام حجیم اساساً شامل آهن، فولاد، بتن و مواد مشابه بی‌خطر که تأثیر فیزیکی آنها مورد نظر است، و محدود به شرایطی می‌شوند که پسماند مزبور در آن مکان تولید می‌گردد مانند جزایر کوچک با جوامع دورافتاده که دسترسی عملی به سایر روشهای دفع به جز تخلیه در دریا را ندارند؛
(۷) جریان‌های دی اکسید کربن ناشی از فرآیندهای جذب دی اکسید کربن برای تزریق در زیر بستر.
۲ـ پسماند یا سایر موادی که در جزء‌های (۴) و (۷) بند (۱) فهرست شده‌اند، ممکن است برای تخلیه در نظر گرفته شوند، مشروط به اینکه موادی که دارای قابلیت ایجاد ذرات شناور هستند یا به صورتی دیگر در آلودگی محیط زیست دریا سهیم می-باشند به میزان حداکثر زدوده شوند و به شرطی که ماده تخلیه شده هیچ مانع جدی برای ماهیگیری یا دریانوردی ایجاد نکند.
۳ـ با وجود موارد فوق الذکر، مواد فهرست شده در جزء‌های (۱) تا (۸) بند (۱) که حاوی مقادیر رادیو اکتیو، بیشتر از غلظتهای حداقل (حد معافیت) تعیین شده توسط آژانس بین‌المللی انرژی اتمی و تصویب شده توسط طرفهای متعاهد میباشند، نباید واجد شرایط تخلیه تلقی گردند؛ علاوه براین، مشروط بر این که طی بیست و پنج سال از ۲۰ فوریه ۱۹۹۴ (۱ /۱۲ /۱۳۷۲) و در فاصله زمانی هر بیست و پنج سال پس از آن، طرفهای متعاهد باید با توجه به سایر عواملی که مناسب بدانند، مطالعه‌ای علمی را در رابطه با همه پسماندهای پرتوزا و سایر مواد پرتوزا به جز پسماندها یا مواد با سطح خطر بالا، به طور کامل انجام دهند و نیز ممنوعیت تخلیه چنین موادی را طبق روشهای بیان شده در ماده (۲۲)، بازنگری نمایند.
۴ـ جریان دی اکسیدکربن موضوع جزء (۸) بند (۱) تنها در صورتی برای تخلیه در نظر گرفته می‌شود که:
(۱) دفع در لایه صخره‌ای زیر بستر دریا انجام گیرد؛ و
(۲) عمدتاً شامل دی اکسید کربن باشند. مواد مذکور ممکن است بطور تصادفی همراه موادی باشند که از ماده اصلی و در طی فرآیندهای مورد استفاده در جذب و تزریق در لایه‌های زیر بستر حاصل شده باشند؛ و
(۳) هیچ پسماند یا ماده دیگری به منظور دفع آن پسماند یا ماده دیگر، به آن افزوده نشده باشد.
پسماند یا سایر موادی که ممکن است برای تخلیه مورد بررسی قرار گیرند
۱ـ با آگاهی از اهداف و تعهدات کلی این تشریفات (پروتکل) که در مواد (۲) و (۳) بیان شده، پسماند یا سایر مواد مشروح زیر، مواردی هستند که ممکن است برای تخلیه در نظر گرفته شوند:
(۱) مواد حاصل از لایروبی؛
(۲) [جزء (۲) حذف شده است.]؛
(۲) ضایعات ماهی یا مواد حاصل از عملیات فرآوری صنعتی ماهی؛
(۳) کشتی‌ها و سکوها یا سایر سازه‌های ساخت دست بشر در دریا؛
(۴) مواد معدنی و بی اثر مرتبط با زمین شناسی؛
(۵) مواد آلی دارای منشأ طبیعی؛ و
(۶) اقلام حجیم اساساً شامل آهن، فولاد، بتن و مواد مشابه بی‌خطر که تأثیر فیزیکی آنها مورد نظر است، و محدود به شرایطی می‌شوند که پسماند مزبور در آن مکان تولید می‌گردد مانند جزایر کوچک با جوامع دورافتاده که دسترسی عملی به سایر روشهای دفع به جز تخلیه در دریا را ندارند؛
(۷) جریان‌های دی اکسید کربن ناشی از فرآیندهای جذب دی اکسید کربن برای تزریق در زیر بستر.
۲ـ پسماند یا سایر موادی که در جزء‌های (۴) و (۷) بند (۱) فهرست شده‌اند، ممکن است برای تخلیه در نظر گرفته شوند، مشروط به اینکه موادی که دارای قابلیت ایجاد ذرات شناور هستند یا به صورتی دیگر در آلودگی محیط زیست دریا سهیم می-باشند به میزان حداکثر زدوده شوند و به شرطی که ماده تخلیه شده هیچ مانع جدی برای ماهیگیری یا دریانوردی ایجاد نکند.
۳ـ با وجود موارد فوق الذکر، مواد فهرست شده در جزء‌های (۱) تا (۸) بند (۱) که حاوی مقادیر رادیو اکتیو، بیشتر از غلظتهای حداقل (حد معافیت) تعیین شده توسط آژانس بین‌المللی انرژی اتمی و تصویب شده توسط طرفهای متعاهد میباشند، نباید واجد شرایط تخلیه تلقی گردند؛ علاوه براین، مشروط بر این که طی بیست و پنج سال از ۲۰ فوریه ۱۹۹۴ (۱ /۱۲ /۱۳۷۲) و در فاصله زمانی هر بیست و پنج سال پس از آن، طرفهای متعاهد باید با توجه به سایر عواملی که مناسب بدانند، مطالعه‌ای علمی را در رابطه با همه پسماندهای پرتوزا و سایر مواد پرتوزا به جز پسماندها یا مواد با سطح خطر بالا، به طور کامل انجام دهند و نیز ممنوعیت تخلیه چنین موادی را طبق روشهای بیان شده در ماده (۲۲)، بازنگری نمایند.
۴ـ جریان دی اکسیدکربن موضوع جزء (۸) بند (۱) تنها در صورتی برای تخلیه در نظر گرفته می‌شود که:
(۱) دفع در لایه صخره‌ای زیر بستر دریا انجام گیرد؛ و
(۲) عمدتاً شامل دی اکسید کربن باشند. مواد مذکور ممکن است بطور تصادفی همراه موادی باشند که از ماده اصلی و در طی فرآیندهای مورد استفاده در جذب و تزریق در لایه‌های زیر بستر حاصل شده باشند؛ و
(۳) هیچ پسماند یا ماده دیگری به منظور دفع آن پسماند یا ماده دیگر، به آن افزوده نشده باشد.
پیوست ۲
ارزیابی پسماند یا سایر موادی که ممکن است برای تخلیه در نظر گرفته شوند
کلیات
۱ـ پذیرش تخلیه تحت شرایط ویژه رافع تعهدات به موجب این پیوست، برای تلاش بیشتر در کاهش ضرورت تخلیه، نمی‌باشد.
ممیزی پیشگیری پسماند
۲ـ مراحل اولیه در ارزیابی جایگزین‌های تخلیه، باید به نحو مقتضی شامل ارزشیابی موارد زیر باشد:
(۱) انواع، مقادیر و خطر نسبی پسماند تولید شده؛ و
(۲) جزئیات فرآیند تولید و منابع پسماند در آن فرایند؛ و
(۳) امکان سنجی روشهای زیر به منظور کاهش پسماند یا پیشگیری از آن:
۱ـ فرمول بندی مجدد محصول؛
۲ـ فن آوری‌های تولید پاک؛
۳ـ اصلاح فرآیند؛
۴ـ جایگزینی ماده اولیه؛
۵ـ بازیافت در محل، به صورت چرخه بسته.
۳ ـ به طور کلی، اگر طی ممیزی الزامی محرز شود که شرایط برای پیشگیری از تولید پسماند در مبدا وجود دارد، انتظار بر این است که متقاضی امر، خط مشی‌های پیشگیری از تولید پسماند را که شامل اهداف کاهش پسماند ویژه و تدارک ممیزی‌های بیشتر پیشگیری از تولید پسماند به منظور تضمین برآورده شدن این اهداف می‌باشد، با همکاری موسسات ملی و محلی تعیین و اجرا نماید. صدور مجوز یا تصمیم به تجدید آن باید رعایت الزامات هر گونه کاهش تولید پسماند حاصله و پیشگیری آنها را تضمین نماید.
۴- برای مواد لایروبی شده هدف از مدیریت پسماند باید شناسایی و واپایش (کنترل) منابع آلودگی باشد. این امر باید از طریق اجرای راهبردهای پیشگیری از تولید پسماند حاصل گردد و مستلزم همکاری بین مؤسسات محلی و ملی مربوط درگیر در واپایش (کنترل) منابع متمرکز و غیرمتمرکز آلودگی می باشد. تا برآورده شدن این هدف، مشکلات ناشی از مواد لایروبی آلوده را می توان با استفاده از فنون مدیریت تخلیه در دریا یا خشکی حل نمود.
بررسی روشهای مدیریت پسماند
۵ ـ کاربردهای تخلیه پسماند یا سایر مواد باید نشان دهد که اولویت بندی گزینه‌های مدیریت پسماند زیر که ترتیبی از تأثیر فزاینده زیست محیطی را در بر می گیرد، مورد بررسی مناسب قرار گرفته‌اند:
(۱) استفاده مجدد؛
(۲) بازیافت خارج از محل؛
(۳) تخریب اجزای اصلی خطرناک؛
(۴) تصفیه به منظور کاهش یا حذف اجزای اصلی خطرناک؛ و
(۵) دفع در خشکی، هوا و آب.
۶ ـ چنانچه مقام صلاحیت‌دار صدور مجوز تشخیص دهد که گزینه‌های مناسبی برای استفاده مجدد، بازیافت یا تصفیه پسماند بدون خطرات بیش از اندازه برای سلامتی انسان یا محیط زیست یا هزینه‌های نامتناسب وجود دارند، مجوز تخلیه پسماند یا سایر مواد باید رد شود. قابلیت استفاده عملی از سایر روشهای دفع باید با توجه به ارزیابی مقایسه‌ای خطر شامل تخلیه و نیز سایر روش های جایگزین مد نظر قرار گیرد.
ویژگیهای فیزیکی، شیمیایی و بیولوژیک
۷ـ شرح جزئیات و خصوصیات تفصیلی پسماند، پیش شرط ضروری برای بررسی روشهای جایگزین و مبنای تصمیم‌گیری برای امکان تخلیه پسماند می‌باشد. اگر خصوصیات پسماند آنقدر مشخص نباشد که بتوان ارزیابی مناسبی از اثرات بالقوه آن بر سلامتی انسان و محیط زیست به عمل آورد، آن پسماند نباید تخلیه شود.
۸ ـ در تعیین خصوصیات پسماند و اجزای آنها باید موارد زیر مدنظر قرار گیرند:
(۱) منشأ، کل مقدار، حالت و ترکیب نسبی؛
(۲) ویژگیها: فیزیکی، شیمیایی، بیوشیمیایی و بیولوژیک؛
(۳) سمیت؛
(۴) پایداری: فیزیکی، شیمیایی و بیولوژیک؛ و
(۵) تجمع و تغییر ماهیت زیستی در مواد بیولوژیک یا رسوبات.
فهرست اقدام
۹ـ هرطرف متعاهد باید به منظور ایجاد سازوکاری برای غربالگری پسماندهای معین و اجزای آنها بر پایه اثرات بالقوه آنها بر سلامتی انسان و محیط زیست دریایی، فهرست اقدام ملی را تدوین نماید. در انتخاب مواد مورد بررسی در فهرست اقدام، اولویت باید به مواد سمی، پایدار و دارای خاصیت تجمع زیستی ناشی از منابع انسانی (نظیر کادمیم، جیوه، ترکیبات آلی هالوژندار، هیدروکربنهای نفتی و هر زمان که مربوط باشد، ارسنیک، سرب، مس، روی، بریلیم، کروم، نیکل و وانادیم، ترکیبات آلی سیلیسیم دار، سیانیدها، فلوئوریدها و آفت کش‌ها یا محصولات جانبی آنها به جز ترکیبات آلی هالوژندار) داده شود. فهرست اقدام را می‌توان به عنوان سازوکاری پیشبرانه برای بررسی‌های بیشتر پیشگیری از پسماند نیز استفاده نمود.
۱۰ـ فهرست اقدام باید سطح بالایی و همچنین می‌تواند سطح پایینی را نیز مشخص نماید. سطح بالایی باید طوری تعیین شود تا از اثرات حاد یا مزمن روی سلامتی انسان یا موجودات دریایی حساس به‌عنوان نماینده زیست بوم دریایی ممانعت به عمل آید. بکارگیری فهرست اقدام به سه طبقه احتمالی پسماند منجر می‌گردد:
(۱) پسماندهایی که حاوی موادی خاص هستند، یا آنهایی که موجب واکنش‌های بیولوژیک می‌گردند، در مقادیر بیشتر از سطح بالایی مرتبط به آن، نباید تخلیه شوند، مگر با استفاده از فنون یا فرآیندهای مدیریت، برای تخلیه قابل قبول گردند؛
(۲) پسماندهایی که حاوی مواد خاص هستند، یا آنهایی که موجب واکنش‌های بیولوژیک می‌گردند، در مقادیر کمتر از سطوح پایینی مرتبط به آن، در رابطه با تخلیه باید چنین تلقی شود که از اهمیت کم زیست محیطی برخوردارند؛ و
(۳) پسماندهایی که حاوی مواد خاص هستند، یا آنهایی که موجب واکنش‌های بیولوژیک می¬گردند، در مقادیر کمتر از سطح بالایی اما بیشتر از سطح پایینی مرتبط به آن، قبل از تشخیص مناسب بودن آنها برای تخلیه، نیاز به ارزیابی دقیق تر دارند.
انتخاب محل تخلیه
۱۱ـ اطلاعات لازم برای انتخاب محل تخلیه باید شامل موارد زیر باشد:
(۱) ویژگیهای فیزیکی،؛ شیمیایی، و بیولوژیک ستون آب و بستر دریا؛
(۲) موقعیت تفریحگاه‌ها، ارزشها و سایر کاربردهای دریا در ناحیه مدنظر؛
(۳) ارزیابی نوسانات اجزای تشکیل‌دهنده مرتبط با تخلیه در ارتباط با نوسانات موجود مربوط به مواد در محیط زیست دریایی؛ و
(۴) امکان سنجی اقتصادی و عملیاتی.
ارزیابی اثرات بالقوه
۱۲ـ ارزیابی اثرات بالقوه باید منجر به گزارش دقیقی از پیامدهای مورد انتظار روشهای دفع در دریا یا خشکی، یعنی «فرضیه اثر» بشود. این ارزیابی مبنایی را برای تصمیم‌گیری درخصوص پذیرش یا رد گزینه پیشنهادی دفع و برای تعیین الزامات پایش محیط زیست ارائه می‌دهد.
۱۳ـ ارزیابی برای تخلیه باید اطلاعات مرتبط با خصوصیات پسماند، شرایط در مکان یا مکان‌های تخلیه پیشنهادی، نوسانات و فنون دفع پیشنهادی را تلفیق کند و اثرات بالقوه بر سلامتی انسان، منابع زنده، تفریحگاه‌ها و سایر استفاده‌های مجاز از دریا را مشخص نماید. این ارزیابی باید ماهیت، ابعاد زمانی و فضایی و طول مدت اثرات مورد انتظار بر مبنای فرضیات محافظه کارانه منطقی را تعیین نماید.
۱۴ـ تجزیه تحلیل هر روش تخلیه باید در پرتو ارزیابی مقایسه‌ای در مورد موضوعات زیر بررسی گردد: خطرات برای سلامتی انسان، هزینه‌های زیست محیطی، خطرات (نظیر حوادث)، اقتصاد و انحصار استفاده‌های آتی. اگر طی این ارزیابی محرز شود که اطلاعات کافی برای تعیین اثرات احتمالی گزینه تخلیه پیشنهادی وجود ندارد، بنابراین گزینه مذکور نباید مورد بررسی بیشتر قرار گیرد. علاوه بر این، اگر تفسیر ارزیابی مقایسه‌ای نشانگر آن باشد که گزینه تخلیه ارجحیت کمتری دارد، نباید مجوز تخلیه داده شود.
۱۵ـ هر ارزیابی باید با یک بیانیه که تصمیم مبنی بر صدور یا رد یک مجوز تخلیه را تأیید نماید، خاتمه یابد.
پایش
۱۶ـ به منظور تائید رعایت شرایط مجوزـ پایش پیروی ـ و تائید این که فرضیاتی که در خلال بازنگری مجوز و فرآیند انتخاب مکان به وجود آمده‌اند، برای حفاظت از محیط زیست و سلامت انسان ـ پایش میدانی ـ صحیح و کافی بوده است، از پایش استفاده می-شود. ضروری است که چنین برنامه‌های پایشی حاوی اهداف کاملاً مشخص باشند.
مجوز و شرایط مجوز
۱۷ـ تصـمیم به صدور مجوز بایـد تنـها در صورتی اتخاذ گـردد که همه ارزشیابی‌های اثر، تکمیل شده‌اند و الزامات پایش تعیین گردیده‌اند. مفاد مجوز باید تا جایی که عملی باشد تضمین نماید که اختلال و زیان زیست محیطی به حداقل برسد و منافع به حداکثر برسند. هر مجوز صادر شده باید حاوی داده‌ها و اطلاعاتی باشد که موارد زیر را مشخص نماید:
(۱) انواع و منشاء موادی که باید تخلیه شوند؛
(۲) موقعیت مکان یا مکان‌های تخلیه؛
(۳) روش تخلیه؛ و
(۴) الزامات گزارش دهی و پایش.
۱۸ـ مجوزها باید در فواصل زمانی منظم با در نظر گرفتن نتایج پایش و اهداف برنامه‌های پایش مورد تجدیدنظر قرار گیرند. تجدیدنظر نتایج پایش نشانگر نیاز یا عدم نیاز به ادامه، بازبینی یا خاتمه برنامه‌های میدانی خواهد بود و به تصمیم‌گیری‌های آگاهانه در مورد تداوم، اصلاح یا فسخ مجوزها کمک خواهد کرد. این امر ساز و کار بازخوردی مهم را برای حمایت از سلامت انسان و محیط زیست دریایی فراهم می‌اورد.
ارزیابی پسماند یا سایر موادی که ممکن است برای تخلیه در نظر گرفته شوند
کلیات
۱ـ پذیرش تخلیه تحت شرایط ویژه رافع تعهدات به موجب این پیوست، برای تلاش بیشتر در کاهش ضرورت تخلیه، نمی‌باشد.
ممیزی پیشگیری پسماند
۲ـ مراحل اولیه در ارزیابی جایگزین‌های تخلیه، باید به نحو مقتضی شامل ارزشیابی موارد زیر باشد:
(۱) انواع، مقادیر و خطر نسبی پسماند تولید شده؛ و
(۲) جزئیات فرآیند تولید و منابع پسماند در آن فرایند؛ و
(۳) امکان سنجی روشهای زیر به منظور کاهش پسماند یا پیشگیری از آن:
۱ـ فرمول بندی مجدد محصول؛
۲ـ فن آوری‌های تولید پاک؛
۳ـ اصلاح فرآیند؛
۴ـ جایگزینی ماده اولیه؛
۵ـ بازیافت در محل، به صورت چرخه بسته.
۳ ـ به طور کلی، اگر طی ممیزی الزامی محرز شود که شرایط برای پیشگیری از تولید پسماند در مبدا وجود دارد، انتظار بر این است که متقاضی امر، خط مشی‌های پیشگیری از تولید پسماند را که شامل اهداف کاهش پسماند ویژه و تدارک ممیزی‌های بیشتر پیشگیری از تولید پسماند به منظور تضمین برآورده شدن این اهداف می‌باشد، با همکاری موسسات ملی و محلی تعیین و اجرا نماید. صدور مجوز یا تصمیم به تجدید آن باید رعایت الزامات هر گونه کاهش تولید پسماند حاصله و پیشگیری آنها را تضمین نماید.
۴- برای مواد لایروبی شده هدف از مدیریت پسماند باید شناسایی و واپایش (کنترل) منابع آلودگی باشد. این امر باید از طریق اجرای راهبردهای پیشگیری از تولید پسماند حاصل گردد و مستلزم همکاری بین مؤسسات محلی و ملی مربوط درگیر در واپایش (کنترل) منابع متمرکز و غیرمتمرکز آلودگی می باشد. تا برآورده شدن این هدف، مشکلات ناشی از مواد لایروبی آلوده را می توان با استفاده از فنون مدیریت تخلیه در دریا یا خشکی حل نمود.
بررسی روشهای مدیریت پسماند
۵ ـ کاربردهای تخلیه پسماند یا سایر مواد باید نشان دهد که اولویت بندی گزینه‌های مدیریت پسماند زیر که ترتیبی از تأثیر فزاینده زیست محیطی را در بر می گیرد، مورد بررسی مناسب قرار گرفته‌اند:
(۱) استفاده مجدد؛
(۲) بازیافت خارج از محل؛
(۳) تخریب اجزای اصلی خطرناک؛
(۴) تصفیه به منظور کاهش یا حذف اجزای اصلی خطرناک؛ و
(۵) دفع در خشکی، هوا و آب.
۶ ـ چنانچه مقام صلاحیت‌دار صدور مجوز تشخیص دهد که گزینه‌های مناسبی برای استفاده مجدد، بازیافت یا تصفیه پسماند بدون خطرات بیش از اندازه برای سلامتی انسان یا محیط زیست یا هزینه‌های نامتناسب وجود دارند، مجوز تخلیه پسماند یا سایر مواد باید رد شود. قابلیت استفاده عملی از سایر روشهای دفع باید با توجه به ارزیابی مقایسه‌ای خطر شامل تخلیه و نیز سایر روش های جایگزین مد نظر قرار گیرد.
ویژگیهای فیزیکی، شیمیایی و بیولوژیک
۷ـ شرح جزئیات و خصوصیات تفصیلی پسماند، پیش شرط ضروری برای بررسی روشهای جایگزین و مبنای تصمیم‌گیری برای امکان تخلیه پسماند می‌باشد. اگر خصوصیات پسماند آنقدر مشخص نباشد که بتوان ارزیابی مناسبی از اثرات بالقوه آن بر سلامتی انسان و محیط زیست به عمل آورد، آن پسماند نباید تخلیه شود.
۸ ـ در تعیین خصوصیات پسماند و اجزای آنها باید موارد زیر مدنظر قرار گیرند:
(۱) منشأ، کل مقدار، حالت و ترکیب نسبی؛
(۲) ویژگیها: فیزیکی، شیمیایی، بیوشیمیایی و بیولوژیک؛
(۳) سمیت؛
(۴) پایداری: فیزیکی، شیمیایی و بیولوژیک؛ و
(۵) تجمع و تغییر ماهیت زیستی در مواد بیولوژیک یا رسوبات.
فهرست اقدام
۹ـ هرطرف متعاهد باید به منظور ایجاد سازوکاری برای غربالگری پسماندهای معین و اجزای آنها بر پایه اثرات بالقوه آنها بر سلامتی انسان و محیط زیست دریایی، فهرست اقدام ملی را تدوین نماید. در انتخاب مواد مورد بررسی در فهرست اقدام، اولویت باید به مواد سمی، پایدار و دارای خاصیت تجمع زیستی ناشی از منابع انسانی (نظیر کادمیم، جیوه، ترکیبات آلی هالوژندار، هیدروکربنهای نفتی و هر زمان که مربوط باشد، ارسنیک، سرب، مس، روی، بریلیم، کروم، نیکل و وانادیم، ترکیبات آلی سیلیسیم دار، سیانیدها، فلوئوریدها و آفت کش‌ها یا محصولات جانبی آنها به جز ترکیبات آلی هالوژندار) داده شود. فهرست اقدام را می‌توان به عنوان سازوکاری پیشبرانه برای بررسی‌های بیشتر پیشگیری از پسماند نیز استفاده نمود.
۱۰ـ فهرست اقدام باید سطح بالایی و همچنین می‌تواند سطح پایینی را نیز مشخص نماید. سطح بالایی باید طوری تعیین شود تا از اثرات حاد یا مزمن روی سلامتی انسان یا موجودات دریایی حساس به‌عنوان نماینده زیست بوم دریایی ممانعت به عمل آید. بکارگیری فهرست اقدام به سه طبقه احتمالی پسماند منجر می‌گردد:
(۱) پسماندهایی که حاوی موادی خاص هستند، یا آنهایی که موجب واکنش‌های بیولوژیک می‌گردند، در مقادیر بیشتر از سطح بالایی مرتبط به آن، نباید تخلیه شوند، مگر با استفاده از فنون یا فرآیندهای مدیریت، برای تخلیه قابل قبول گردند؛
(۲) پسماندهایی که حاوی مواد خاص هستند، یا آنهایی که موجب واکنش‌های بیولوژیک می‌گردند، در مقادیر کمتر از سطوح پایینی مرتبط به آن، در رابطه با تخلیه باید چنین تلقی شود که از اهمیت کم زیست محیطی برخوردارند؛ و
(۳) پسماندهایی که حاوی مواد خاص هستند، یا آنهایی که موجب واکنش‌های بیولوژیک می¬گردند، در مقادیر کمتر از سطح بالایی اما بیشتر از سطح پایینی مرتبط به آن، قبل از تشخیص مناسب بودن آنها برای تخلیه، نیاز به ارزیابی دقیق تر دارند.
انتخاب محل تخلیه
۱۱ـ اطلاعات لازم برای انتخاب محل تخلیه باید شامل موارد زیر باشد:
(۱) ویژگیهای فیزیکی،؛ شیمیایی، و بیولوژیک ستون آب و بستر دریا؛
(۲) موقعیت تفریحگاه‌ها، ارزشها و سایر کاربردهای دریا در ناحیه مدنظر؛
(۳) ارزیابی نوسانات اجزای تشکیل‌دهنده مرتبط با تخلیه در ارتباط با نوسانات موجود مربوط به مواد در محیط زیست دریایی؛ و
(۴) امکان سنجی اقتصادی و عملیاتی.
ارزیابی اثرات بالقوه
۱۲ـ ارزیابی اثرات بالقوه باید منجر به گزارش دقیقی از پیامدهای مورد انتظار روشهای دفع در دریا یا خشکی، یعنی «فرضیه اثر» بشود. این ارزیابی مبنایی را برای تصمیم‌گیری درخصوص پذیرش یا رد گزینه پیشنهادی دفع و برای تعیین الزامات پایش محیط زیست ارائه می‌دهد.
۱۳ـ ارزیابی برای تخلیه باید اطلاعات مرتبط با خصوصیات پسماند، شرایط در مکان یا مکان‌های تخلیه پیشنهادی، نوسانات و فنون دفع پیشنهادی را تلفیق کند و اثرات بالقوه بر سلامتی انسان، منابع زنده، تفریحگاه‌ها و سایر استفاده‌های مجاز از دریا را مشخص نماید. این ارزیابی باید ماهیت، ابعاد زمانی و فضایی و طول مدت اثرات مورد انتظار بر مبنای فرضیات محافظه کارانه منطقی را تعیین نماید.
۱۴ـ تجزیه تحلیل هر روش تخلیه باید در پرتو ارزیابی مقایسه‌ای در مورد موضوعات زیر بررسی گردد: خطرات برای سلامتی انسان، هزینه‌های زیست محیطی، خطرات (نظیر حوادث)، اقتصاد و انحصار استفاده‌های آتی. اگر طی این ارزیابی محرز شود که اطلاعات کافی برای تعیین اثرات احتمالی گزینه تخلیه پیشنهادی وجود ندارد، بنابراین گزینه مذکور نباید مورد بررسی بیشتر قرار گیرد. علاوه بر این، اگر تفسیر ارزیابی مقایسه‌ای نشانگر آن باشد که گزینه تخلیه ارجحیت کمتری دارد، نباید مجوز تخلیه داده شود.
۱۵ـ هر ارزیابی باید با یک بیانیه که تصمیم مبنی بر صدور یا رد یک مجوز تخلیه را تأیید نماید، خاتمه یابد.
پایش
۱۶ـ به منظور تائید رعایت شرایط مجوزـ پایش پیروی ـ و تائید این که فرضیاتی که در خلال بازنگری مجوز و فرآیند انتخاب مکان به وجود آمده‌اند، برای حفاظت از محیط زیست و سلامت انسان ـ پایش میدانی ـ صحیح و کافی بوده است، از پایش استفاده می-شود. ضروری است که چنین برنامه‌های پایشی حاوی اهداف کاملاً مشخص باشند.
مجوز و شرایط مجوز
۱۷ـ تصـمیم به صدور مجوز بایـد تنـها در صورتی اتخاذ گـردد که همه ارزشیابی‌های اثر، تکمیل شده‌اند و الزامات پایش تعیین گردیده‌اند. مفاد مجوز باید تا جایی که عملی باشد تضمین نماید که اختلال و زیان زیست محیطی به حداقل برسد و منافع به حداکثر برسند. هر مجوز صادر شده باید حاوی داده‌ها و اطلاعاتی باشد که موارد زیر را مشخص نماید:
(۱) انواع و منشاء موادی که باید تخلیه شوند؛
(۲) موقعیت مکان یا مکان‌های تخلیه؛
(۳) روش تخلیه؛ و
(۴) الزامات گزارش دهی و پایش.
۱۸ـ مجوزها باید در فواصل زمانی منظم با در نظر گرفتن نتایج پایش و اهداف برنامه‌های پایش مورد تجدیدنظر قرار گیرند. تجدیدنظر نتایج پایش نشانگر نیاز یا عدم نیاز به ادامه، بازبینی یا خاتمه برنامه‌های میدانی خواهد بود و به تصمیم‌گیری‌های آگاهانه در مورد تداوم، اصلاح یا فسخ مجوزها کمک خواهد کرد. این امر ساز و کار بازخوردی مهم را برای حمایت از سلامت انسان و محیط زیست دریایی فراهم می‌اورد.
اصلاحیه‌ها (۲)
-
اصلاحی · ۱۴۰۳/۱۲/۰۱
متن پیشین:
پیوست ۱
پسماند یا سایر موادی که ممکن است برای تخلیه مورد بررسی قرار گیرند
۱ـ با آگاهی از اهداف و تعهدات کلی این تشریفات (پروتکل) که در مواد (۲) و (۳) بیان شده، پسماند یا سایر مواد مشروح زیر، مواردی هستند که ممکن است برای تخلیه در نظر گرفته شوند:
(۱) مواد حاصل از لایروبی؛
(۲) لجن فاضلاب؛
(۳) ضایعات ماهی یا مواد حاصل از عملیات فرآوری صنعتی ماهی؛
(۴) کشتی‌ها و سکوها یا سایر سازه‌های ساخت دست بشر در دریا؛
(۵) مواد معدنی و بی اثر مرتبط با زمین شناسی؛
(۶) مواد آلی دارای منشأ طبیعی؛ و
(۷) اقلام حجیم اساساً شامل آهن، فولاد، بتن و مواد مشابه بی‌خطر که تأثیر فیزیکی آنها مورد نظر است، و محدود به شرایطی می‌شوند که پسماند مزبور در آن مکان تولید می‌گردد مانند جزایر کوچک با جوامع دورافتاده که دسترسی عملی به سایر روشهای دفع به جز تخلیه در دریا را ندارند؛
(۸) جریان‌های دی اکسید کربن ناشی از فرآیندهای جذب دی اکسید کربن برای تزریق در زیر بستر.
۲ـ پسماند یا سایر موادی که در جزء‌های (۴) و (۷) بند (۱) فهرست شده‌اند، ممکن است برای تخلیه در نظر گرفته شوند، مشروط به اینکه موادی که دارای قابلیت ایجاد ذرات شناور هستند یا به صورتی دیگر در آلودگی محیط زیست دریا سهیم می-باشند به میزان حداکثر زدوده شوند و به شرطی که ماده تخلیه شده هیچ مانع جدی برای ماهیگیری یا دریانوردی ایجاد نکند.
۳ـ با وجود موارد فوق الذکر، مواد فهرست شده در جزء‌های (۱) تا (۸) بند (۱) که حاوی مقادیر رادیو اکتیو، بیشتر از غلظتهای حداقل (حد معافیت) تعیین شده توسط آژانس بین‌المللی انرژی اتمی و تصویب شده توسط طرفهای متعاهد میباشند، نباید واجد شرایط تخلیه تلقی گردند؛ علاوه براین، مشروط بر این که طی بیست و پنج سال از ۲۰ فوریه ۱۹۹۴ (۱۳۷۲/۱۲/۱) و در فاصله زمانی هر بیست و پنج سال پس از آن، طرفهای متعاهد باید با توجه به سایر عواملی که مناسب بدانند، مطالعه‌ای علمی را در رابطه با همه پسماندهای پرتوزا و سایر مواد پرتوزا به جز پسماندها یا مواد با سطح خطر بالا، به طور کامل انجام دهند و نیز ممنوعیت تخلیه چنین موادی را طبق روشهای بیان شده در ماده (۲۲)، بازنگری نمایند.
۴ـ جریان دی اکسیدکربن موضوع جزء (۸) بند (۱) تنها در صورتی برای تخلیه در نظر گرفته می‌شود که:
(۱) دفع در لایه صخره‌ای زیر بستر دریا انجام گیرد؛ و
(۲) عمدتاً شامل دی اکسید کربن باشند. مواد مذکور ممکن است بطور تصادفی همراه موادی باشند که از ماده اصلی و در طی فرآیندهای مورد استفاده در جذب و تزریق در لایه‌های زیر بستر حاصل شده باشند؛ و
(۳) هیچ پسماند یا ماده دیگری به منظور دفع آن پسماند یا ماده دیگر، به آن افزوده نشده باشد. -
اصلاحی · ۱۴۰۳/۱۲/۰۱
متن پیشین:
پیوست ۲
ارزیابی پسماند یا سایر موادی که ممکن است برای تخلیه در نظر گرفته شوند
کلیات
۱ـ پذیرش تخلیه تحت شرایط ویژه رافع تعهدات به موجب این پیوست، برای تلاش بیشتر در کاهش ضرورت تخلیه، نمی‌باشد.
ممیزی پیشگیری پسماند
۲ـ مراحل اولیه در ارزیابی جایگزین‌های تخلیه، باید به نحو مقتضی شامل ارزشیابی موارد زیر باشد:
(۱) انواع، مقادیر و خطر نسبی پسماند تولید شده؛ و
(۲) جزئیات فرآیند تولید و منابع پسماند در آن فرایند؛ و
(۳) امکان سنجی روشهای زیر به منظور کاهش پسماند یا پیشگیری از آن:
۱ـ فرمول بندی مجدد محصول؛
۲ـ فن آوری‌های تولید پاک؛
۳ـ اصلاح فرآیند؛
۴ـ جایگزینی ماده اولیه؛
۵ـ بازیافت در محل، به صورت چرخه بسته.
۳ ـ به طور کلی، اگر طی ممیزی الزامی محرز شود که شرایط برای پیشگیری از تولید پسماند در مبدا وجود دارد، انتظار بر این است که متقاضی امر، خط مشی‌های پیشگیری از تولید پسماند را که شامل اهداف کاهش پسماند ویژه و تدارک ممیزی‌های بیشتر پیشگیری از تولید پسماند به منظور تضمین برآورده شدن این اهداف می‌باشد، با همکاری موسسات ملی و محلی تعیین و اجرا نماید. صدور مجوز یا تصمیم به تجدید آن باید رعایت الزامات هر گونه کاهش تولید پسماند حاصله و پیشگیری آنها را تضمین نماید.
۴ـ برای مواد لایروبی شده و لجن فاضلاب، هدف از مدیریت پسماند باید شناسایی و کنترل منابع آلودگی باشد. این امر از طریق اجرای راهبردهای پیشگیری از تولید پسماند حاصل می گردد و مستلزم همکاری بین مؤسسات محلی و ملی مربوط درگیر در کنترل منابع متمرکز و غیرمتمرکز آلودگی می باشد. تا برآورده شدن این هدف، مشکلات ناشی از مواد لایروبی آلوده را می‌توان با استفاده از فنون مدیریت تخلیه در دریا یا خشکی حل نمود.
بررسی روشهای مدیریت پسماند
۵ ـ کاربردهای تخلیه پسماند یا سایر مواد باید نشان دهد که اولویت بندی گزینه‌های مدیریت پسماند زیر که ترتیبی از تأثیر فزاینده زیست محیطی را در بر می گیرد، مورد بررسی مناسب قرار گرفته‌اند:
(۱) استفاده مجدد؛
(۲) بازیافت خارج از محل؛
(۳) تخریب اجزای اصلی خطرناک؛
(۴) تصفیه به منظور کاهش یا حذف اجزای اصلی خطرناک؛ و
(۵) دفع در خشکی، هوا و آب.
۶ ـ چنانچه مقام صلاحیت‌دار صدور مجوز تشخیص دهد که گزینه‌های مناسبی برای استفاده مجدد، بازیافت یا تصفیه پسماند بدون خطرات بیش از اندازه برای سلامتی انسان یا محیط زیست یا هزینه‌های نامتناسب وجود دارند، مجوز تخلیه پسماند یا سایر مواد باید رد شود. قابلیت استفاده عملی از سایر روشهای دفع باید با توجه به ارزیابی مقایسه‌ای خطر شامل تخلیه و نیز سایر روش های جایگزین مد نظر قرار گیرد.
ویژگیهای فیزیکی، شیمیایی و بیولوژیک
۷ـ شرح جزئیات و خصوصیات تفصیلی پسماند، پیش شرط ضروری برای بررسی روشهای جایگزین و مبنای تصمیم‌گیری برای امکان تخلیه پسماند می‌باشد. اگر خصوصیات پسماند آنقدر مشخص نباشد که بتوان ارزیابی مناسبی از اثرات بالقوه آن بر سلامتی انسان و محیط زیست به عمل آورد، آن پسماند نباید تخلیه شود.
۸ ـ در تعیین خصوصیات پسماند و اجزای آنها باید موارد زیر مدنظر قرار گیرند:
(۱) منشأ، کل مقدار، حالت و ترکیب نسبی؛
(۲) ویژگیها: فیزیکی، شیمیایی، بیوشیمیایی و بیولوژیک؛
(۳) سمیت؛
(۴) پایداری: فیزیکی، شیمیایی و بیولوژیک؛ و
(۵) تجمع و تغییر ماهیت زیستی در مواد بیولوژیک یا رسوبات.
فهرست اقدام
۹ـ هرطرف متعاهد باید به منظور ایجاد سازوکاری برای غربالگری پسماندهای معین و اجزای آنها بر پایه اثرات بالقوه آنها بر سلامتی انسان و محیط زیست دریایی، فهرست اقدام ملی را تدوین نماید. در انتخاب مواد مورد بررسی در فهرست اقدام، اولویت باید به مواد سمی، پایدار و دارای خاصیت تجمع زیستی ناشی از منابع انسانی (نظیر کادمیم، جیوه، ترکیبات آلی هالوژندار، هیدروکربنهای نفتی و هر زمان که مربوط باشد، ارسنیک، سرب، مس، روی، بریلیم، کروم، نیکل و وانادیم، ترکیبات آلی سیلیسیم دار، سیانیدها، فلوئوریدها و آفت کش‌ها یا محصولات جانبی آنها به جز ترکیبات آلی هالوژندار) داده شود. فهرست اقدام را می‌توان به عنوان سازوکاری پیشبرانه برای بررسی‌های بیشتر پیشگیری از پسماند نیز استفاده نمود.
۱۰ـ فهرست اقدام باید سطح بالایی و همچنین می‌تواند سطح پایینی را نیز مشخص نماید. سطح بالایی باید طوری تعیین شود تا از اثرات حاد یا مزمن روی سلامتی انسان یا موجودات دریایی حساس به‌عنوان نماینده زیست بوم دریایی ممانعت به عمل آید. بکارگیری فهرست اقدام به سه طبقه احتمالی پسماند منجر می‌گردد:
(۱) پسماندهایی که حاوی موادی خاص هستند، یا آنهایی که موجب واکنش‌های بیولوژیک می‌گردند، در مقادیر بیشتر از سطح بالایی مرتبط به آن، نباید تخلیه شوند، مگر با استفاده از فنون یا فرآیندهای مدیریت، برای تخلیه قابل قبول گردند؛
(۲) پسماندهایی که حاوی مواد خاص هستند، یا آنهایی که موجب واکنش‌های بیولوژیک می‌گردند، در مقادیر کمتر از سطوح پایینی مرتبط به آن، در رابطه با تخلیه باید چنین تلقی شود که از اهمیت کم زیست محیطی برخوردارند؛ و
(۳) پسماندهایی که حاوی مواد خاص هستند، یا آنهایی که موجب واکنش‌های بیولوژیک می¬گردند، در مقادیر کمتر از سطح بالایی اما بیشتر از سطح پایینی مرتبط به آن، قبل از تشخیص مناسب بودن آنها برای تخلیه، نیاز به ارزیابی دقیق تر دارند.
انتخاب محل تخلیه
۱۱ـ اطلاعات لازم برای انتخاب محل تخلیه باید شامل موارد زیر باشد:
(۱) ویژگیهای فیزیکی،؛ شیمیایی، و بیولوژیک ستون آب و بستر دریا؛
(۲) موقعیت تفریحگاه‌ها، ارزشها و سایر کاربردهای دریا در ناحیه مدنظر؛
(۳) ارزیابی نوسانات اجزای تشکیل‌دهنده مرتبط با تخلیه در ارتباط با نوسانات موجود مربوط به مواد در محیط زیست دریایی؛ و
(۴) امکان سنجی اقتصادی و عملیاتی.
ارزیابی اثرات بالقوه
۱۲ـ ارزیابی اثرات بالقوه باید منجر به گزارش دقیقی از پیامدهای مورد انتظار روشهای دفع در دریا یا خشکی، یعنی «فرضیه اثر» بشود. این ارزیابی مبنایی را برای تصمیم‌گیری درخصوص پذیرش یا رد گزینه پیشنهادی دفع و برای تعیین الزامات پایش محیط زیست ارائه می‌دهد.
۱۳ـ ارزیابی برای تخلیه باید اطلاعات مرتبط با خصوصیات پسماند، شرایط در مکان یا مکان‌های تخلیه پیشنهادی، نوسانات و فنون دفع پیشنهادی را تلفیق کند و اثرات بالقوه بر سلامتی انسان، منابع زنده، تفریحگاه‌ها و سایر استفاده‌های مجاز از دریا را مشخص نماید. این ارزیابی باید ماهیت، ابعاد زمانی و فضایی و طول مدت اثرات مورد انتظار بر مبنای فرضیات محافظه کارانه منطقی را تعیین نماید.
۱۴ـ تجزیه تحلیل هر روش تخلیه باید در پرتو ارزیابی مقایسه‌ای در مورد موضوعات زیر بررسی گردد: خطرات برای سلامتی انسان، هزینه‌های زیست محیطی، خطرات (نظیر حوادث)، اقتصاد و انحصار استفاده‌های آتی. اگر طی این ارزیابی محرز شود که اطلاعات کافی برای تعیین اثرات احتمالی گزینه تخلیه پیشنهادی وجود ندارد، بنابراین گزینه مذکور نباید مورد بررسی بیشتر قرار گیرد. علاوه بر این، اگر تفسیر ارزیابی مقایسه‌ای نشانگر آن باشد که گزینه تخلیه ارجحیت کمتری دارد، نباید مجوز تخلیه داده شود.
۱۵ـ هر ارزیابی باید با یک بیانیه که تصمیم مبنی بر صدور یا رد یک مجوز تخلیه را تأیید نماید، خاتمه یابد.
پایش
۱۶ـ به منظور تائید رعایت شرایط مجوزـ پایش پیروی ـ و تائید این که فرضیاتی که در خلال بازنگری مجوز و فرآیند انتخاب مکان به وجود آمده‌اند، برای حفاظت از محیط زیست و سلامت انسان ـ پایش میدانی ـ صحیح و کافی بوده است، از پایش استفاده می-شود. ضروری است که چنین برنامه‌های پایشی حاوی اهداف کاملاً مشخص باشند.
مجوز و شرایط مجوز
۱۷ـ تصـمیم به صدور مجوز بایـد تنـها در صورتی اتخاذ گـردد که همه ارزشیابی‌های اثر، تکمیل شده‌اند و الزامات پایش تعیین گردیده‌اند. مفاد مجوز باید تا جایی که عملی باشد تضمین نماید که اختلال و زیان زیست محیطی به حداقل برسد و منافع به حداکثر برسند. هر مجوز صادر شده باید حاوی داده‌ها و اطلاعاتی باشد که موارد زیر را مشخص نماید:
(۱) انواع و منشاء موادی که باید تخلیه شوند؛
(۲) موقعیت مکان یا مکان‌های تخلیه؛
(۳) روش تخلیه؛ و
(۴) الزامات گزارش دهی و پایش.
۱۸ـ مجوزها باید در فواصل زمانی منظم با در نظر گرفتن نتایج پایش و اهداف برنامه‌های پایش مورد تجدیدنظر قرار گیرند. تجدیدنظر نتایج پایش نشانگر نیاز یا عدم نیاز به ادامه، بازبینی یا خاتمه برنامه‌های میدانی خواهد بود و به تصمیم‌گیری‌های آگاهانه در مورد تداوم، اصلاح یا فسخ مجوزها کمک خواهد کرد. این امر ساز و کار بازخوردی مهم را برای حمایت از سلامت انسان و محیط زیست دریایی فراهم می‌اورد.