ماده ۶ قانون الحاق دولت جمهوری اسلامی ایران به پروتکل کیوتو در مورد کنوانسیون چارچوب سازمان ملل متحد در مورد تغییر آب و هوا

۱ - هر عضو مندرج در ضمیمه (۱) از نظر ایفای تعهدات خود به موجب ماده (۳) می تواند واحدهای کاهش میزان انتشار را که از طرحهای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای از طریق منابع و جابجائی به وسیله چاهکها که در اثر دخالت انسان در طبیعت بوجود آمده‌اند از افزایش مقدار جابجائی این گازها توسط چاهکها در هر یک از بخشهای اقتصاد به دست می‌آید، به اعضای دیگر انتقال داده یا از اعضاء دیگر بگیرد، مشروط بر آنکه:
الف - هر یک از این طرحها به تصویب اعضای ذی‌ربط رسیده باشد؛
ب - هر یک از این طرحها، کاهشی در انتشار از منابع یا افزایشی در جابجائی توسط چاهک ها را فراهم کند، یعنی اضافه بر میزانی که به گونه دیگری اتفاق می‌افتد؛
ج - هیچ واحد کاهش انتشار را در صورتی که مطابق تعهدات آن به موجب مواد (۵) و (۷) نباشد، دریافت نکند؛
د - کسب واحدهای کاهش انتشار باید مکمل فعالیت های داخلی از نظر ایفای تعهدات به موجب ماده (۳) باشد.

۲ - کنفرانس اعضاء که به عنوان اجلاس اعضای این پروتکل فعالیت می کند می تواند در اولین جلسه خود یا در اولین فرصت بعد از آن، رهنمودهای اجرای این ماده را از جمله برای تأیید و گزارش ‌دهی بیشتر شرح دهد.

۳ - هر عضو مندرج در ضمیمه (۱) می تواند به موجب مسؤولیت خود به اشخاص حقوقی اجازه شرکت در فعالیت هائی را که منجر به ایجاد، انتقال یا کسب واحدهای کاهش انتشار به موجب این ماده می شود، بدهد.

۴ - اگر عضو مندرج در ضمیمه (۱) در مورد اجرای الزامات موضوع این بند طبق مفاد مربوط ماده (۸) سؤالی را مطرح کند، اکتساب و انتقال واحدهای کاهش انتشار ممکن است تا بعد از این که سؤال مطرح شود ادامه یابد، مشروط بر این که امکان استفاده از هر یک از واحدهای مزبور به وسیله یک عضو برای ایفای تعهدات خود به موجب ماده (۳) تا وقتی که موضوع موافقت حل و فصل شود، وجود نداشته باشد.