ماده ۷
منافع تجاری
۱ - منافع ناشی از فعالیتهای تجاری حاصله توسط مؤسسه تجاری یک دولت متعاهد فقط مشمول مالیات همان دولت خواهد بود مگر اینکه این مؤسسه تجاری در دولت متعاهد دیگر از طریق مقر دایم واقع در آن دولت امور تجاری خود را انجام دهد.
چنانچه مؤسسه تجاری به طوری که در بالا ذکر شد فعالیت تجاری انجام دهد، منافع آن مؤسسه تجاری می تواند مشمول مالیات دولت دیگر شود لیکن فقط آن قسمتی از آن که مرتبط با مقر دایم مذکور باشد.
۲ - با رعایت مقررات بند (۳)، در صورتی که مؤسسه تجاری یک دولت متعاهد در دولت متعاهد دیگر از طریق مقر دایم واقع در آن فعالیت نماید، در‌هریک از دو دولت متعاهد، آن منافعی جهت مقر دایم منظور می گردد که اگر این مقر، یک مؤسسه متمایز و مجزا بود و همان فعالیتها یا مشابه آنرا در همان شرایط یا شرایط مشابه انجام می داد و به طور کاملاً مستقلی با مؤسسه تجاری که مقر دایم آن می باشد معامله می کرد، ممکن بود تحصیل نماید.
۳ - در تعیین منافع یک مقر دایم، هزینه های قابل قبول منجمله هزینه های اجرایی و هزینه های عمومی اداری (که چنانچه این مقر دایمی یک مؤسسه مستقل می بود قابل کسر بود) تا حدودی که این هزینه ها خواه در دولتی که مقر دایم در آن واقع است انجام پذیرد و خواه در جای دیگر، برای مقاصد آن مقر دایم تخصیص یافته باشند، کسر خواهد شد.
۴ - در حالتی که دریک دولت متعاهد روش متعارف برای تعیین منافع قابل تخصیص به یک مقر دایم بر اساس تسهیم کل منافع آن مؤسسه به بخشهای مختلف آن باشد، مقررات بند (۲) مانع بکار بردن روش تسهیمی متعارف آن دولت متعاهد، برای تعیین منافع مشمول مالیات نخواهد شد. مع ذالک نتیجه روش تسهیمی متخذه می بایست با اصول این ماده تطابق داشته باشد.
۵ - صرفاً به سبب خرید اجناس یا کالاها توسط یک مقر دایم برای مؤسسه تجاری، هیچ منافعی برای آن مقر دایم تخصیص نخواهد یافت.
۶ - از لحاظ بندهای پیشین، منافع تخصیصی به مقر دایم به همان روش سالانه تعیین خواهد شد، مگر آنکه دلیل مناسب و کافی برای اعمال روش دیگر وجود داشته باشد.
۷ - در صورتی که منافع شامل اقلامی از درآمد باشد که طبق سایر مواد این موافقتنامه حکم جداگانه ای دارد، مقررات آن مواد تحت تأثیر مقررات این ماده قرار نخواهد گرفت.
۱ - منافع ناشی از فعالیتهای تجاری حاصله توسط مؤسسه تجاری یک دولت متعاهد فقط مشمول مالیات همان دولت خواهد بود مگر اینکه این مؤسسه تجاری در دولت متعاهد دیگر از طریق مقر دایم واقع در آن دولت امور تجاری خود را انجام دهد.
چنانچه مؤسسه تجاری به طوری که در بالا ذکر شد فعالیت تجاری انجام دهد، منافع آن مؤسسه تجاری می تواند مشمول مالیات دولت دیگر شود لیکن فقط آن قسمتی از آن که مرتبط با مقر دایم مذکور باشد.
۲ - با رعایت مقررات بند (۳)، در صورتی که مؤسسه تجاری یک دولت متعاهد در دولت متعاهد دیگر از طریق مقر دایم واقع در آن فعالیت نماید، در‌هریک از دو دولت متعاهد، آن منافعی جهت مقر دایم منظور می گردد که اگر این مقر، یک مؤسسه متمایز و مجزا بود و همان فعالیتها یا مشابه آنرا در همان شرایط یا شرایط مشابه انجام می داد و به طور کاملاً مستقلی با مؤسسه تجاری که مقر دایم آن می باشد معامله می کرد، ممکن بود تحصیل نماید.
۳ - در تعیین منافع یک مقر دایم، هزینه های قابل قبول منجمله هزینه های اجرایی و هزینه های عمومی اداری (که چنانچه این مقر دایمی یک مؤسسه مستقل می بود قابل کسر بود) تا حدودی که این هزینه ها خواه در دولتی که مقر دایم در آن واقع است انجام پذیرد و خواه در جای دیگر، برای مقاصد آن مقر دایم تخصیص یافته باشند، کسر خواهد شد.
۴ - در حالتی که دریک دولت متعاهد روش متعارف برای تعیین منافع قابل تخصیص به یک مقر دایم بر اساس تسهیم کل منافع آن مؤسسه به بخشهای مختلف آن باشد، مقررات بند (۲) مانع بکار بردن روش تسهیمی متعارف آن دولت متعاهد، برای تعیین منافع مشمول مالیات نخواهد شد. مع ذالک نتیجه روش تسهیمی متخذه می بایست با اصول این ماده تطابق داشته باشد.
۵ - صرفاً به سبب خرید اجناس یا کالاها توسط یک مقر دایم برای مؤسسه تجاری، هیچ منافعی برای آن مقر دایم تخصیص نخواهد یافت.
۶ - از لحاظ بندهای پیشین، منافع تخصیصی به مقر دایم به همان روش سالانه تعیین خواهد شد، مگر آنکه دلیل مناسب و کافی برای اعمال روش دیگر وجود داشته باشد.
۷ - در صورتی که منافع شامل اقلامی از درآمد باشد که طبق سایر مواد این موافقتنامه حکم جداگانه ای دارد، مقررات آن مواد تحت تأثیر مقررات این ماده قرار نخواهد گرفت.