نویست ورود

ماده ۱ قانون موافقتنامه تشویق و حمایت متقابل از سرمایه گذاری بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری نیکاراگوئه

مصوب ۱۴۰۱/۰۹/۲۶ · مجلس شورای اسلامی

ماده ۱

تعاریف
از نظر این موافقتنامه معانی اصطلاحات به ‌کار رفته به شرح زیر است:
۱ ـ اصطلاح «سرمایه‌ گذاری» عبارت از هر نوع مال و دارایی از جمله موارد زیر است که توسط سرمایه‌ گذاران یک طرف در قلمرو و طبق قوانین و مقررات طرف دیگر (که از این پس طرف سرمایه‌ پذیر خوانده می‌ شود) به‌ کار گرفته شود:
الف) اموال منقول و غیرمنقول و نیز حقوق مربوط به آنها.
ب) سهام یا هر نوع مشارکت در شرکت‌ ها.
پ) منافع، عایدات، پول و یا هرگونه مطالبات قابل وصول
ت) حقوق مالکیت معنوی و صنعتی از قبیل حق اختراع، حق اختراع با مدت محدود، طرح ‌ها یا نمونه‌ های صنعتی، علائم و اسامی تجاری و دانش فنی.
ث) حق اکتشاف، استخراج یا بهره برداری از منابع طبیعی.
۲ ـ اصطلاح «سرمایه ‌گذاران» عبارت از اشخاص زیر است که در چهارچوب این موافقتنامه در قلمرو طرف دیگر سرمایه ‌گذاری کنند:
الف) اشخاص حقیقی که به موجب قوانین و مقررات هر یک از طرف‌ ها اتباع آن طرف به ‌شمار آیند و تابعیت طرف دیگر را دارا نباشند.
ب) اشخاص حقوقی هر یک از طرف‌ ها که به موجب قوانین و مقررات همان طرف تأسیس شده و مرکز اداره یا مرکز اصلی فعالیتهای اقتصادی آنها در قلمرو طرف مزبور قرار داشته باشد.
۳ ـ اصطلاح «عواید» به معنی وجوهی است که به ‌طور قانونی از سرمایه‌ گذاری حاصل شده باشد از جمله سود حاصل از سرمایه ‌گذاری، سود سهام، کارمزد و حق ‌الامتیاز.
۴ ـ اصطلاح «قلمرو»:
الف) در مورد جمهوری اسلامی ایران به معنی مناطقی است که تحت حاکمیت یا صلاحیت آن قرار دارد و شامل مناطق دریایی مربوط آن نیز می ‌شود.
ب) در مورد جمهوری نیکاراگوئه به معنی قلمرو جمهوری نیکاراگوئه بر اساس قانون ملی آن و حقوق بین ‌الملل می ‌باشد.

بازنشر متن رسمی برای مطالعه؛ مرجع رسمی: سامانهٔ قوانین و مقررات. متن رسمی از qavanin.ir