ماده ۱۱ ‌قانون موافقتنامه اجتناب از اخذ مالیات مضاعف و تبادل‌ اطلاعات درمورد مالیات‌های بردرآمد بین دولت‌ جمهوری اسلامی ایران و دولت پادشاهی اردن هاشمی

۱ - هزینه‌های مالی حاصل در یک دولت متعاهد که به مقیم دولت متعاهد دیگر‌پرداخت شده مشمول مالیات آن دولت متعاهد دیگر می‌شود.

۲ - مع‌ذلک، این هزینه‌های مالی ممکن است دردولت متعاهدی که حاصل شده و‌طبق قوانین آن نیز مشمول مالیات شود، ولی چنانچه دریافت کننده، مقیم دولت متعاهد ‌دیگر بوده و مالک منافع هزینه‌های مالی باشد، مالیات متعلقه از پنج درصد (۵%) مبلغ‌ناخالص هزینه‌های مالی تجاوز نخواهد کرد.

۳ - اصطلاح «‌هزینه‌های مالی» به نحوی که در این ماده بکار رفته است به درآمد‌ناشی از هر نوع مطالبات دینی اعم از آنکه دارای وثیقه و یا متضمن حق مشارکت در منافع‌بدهکار باشد یا نباشد، و به‌خصوص درآمد ناشی از اوراق بهادار دولتی و درآمد ناشی از‌اوراق قرضه یا سهام قرضه شامل حق بیمه و جوایز متعلق به اوراق بهادار، اوراق قرضه یا‌سهام قرضه مزبور اطلاق می‌گردد، جریمه‌های تأخیر تأدیه از لحاظ این ماده هزینه‌های‌مالی محسوب نخواهد شد.

۴ - علی‌رغم مقررات بند (۲) این ماده هزینه‌های مالی حاصل در یک دولت‌متعاهد که توسط دولت متعاهد دیگر، وزارتخانه‌ها، سایر مؤسسات دولتی، شهرداریها،‌بانک مرکزی و سایر بانکهایی که کلاً متعلق به دولت متعاهد دیگر می‌باشند، کسب ‌می‌شوند از مالیات دولت نخست معاف خواهد بود.

۵ - هرگاه مالک منافع هزینه‌های مالی، مقیم یک دولت متعاهد بوده و در دولت ‌متعاهد دیگری که هزینه‌های مالی در آنجا حاصل شده از طریق مقر دایم فعالیت شغلی ‌داشته باشد یا در دولت متعاهد دیگر از پایگاه ثابت واقع در آن خدمات شخصی مستقل ‌انجام دهد و مطالباتی دینی که هزینه‌های مالی از بابت آن پرداخت می‌شود به طور مؤثر‌مربوط به این مقر دایم یا پایگاه ثابت باشد، مقررات بندهای (۱) و (۲) این ماده اعمال‌ نخواهد شد. دراین صورت حسب مورد، مقررات مواد (۷) یا (۱۴) این موافقتنامه مجری‌خواهد بود.

۶ - هزینه‌های مالی در صورتی حاصل شده در یک دولت متعاهد تلقی خواهد‌گردید که پرداخت کننده خود دولت، مقام محلی، یا فردی مقیم آن دولت باشد. مع‌ذلک،‌در صورتی که شخص پرداخت کننده هزینه‌های مالی، خواه مقیم یک دولت متعاهد باشد ‌یا نباشد، در یک دولت متعاهد و در ارتباط با دینی که هزینه‌های مالی به آن تعلق می‌گیرد‌دارای مقر دایم یا پایگاه ثابت بوده و پرداخت این هزینه‌های مالی برعهده آن مقر دایم یا‌پایگاه ثابت باشد، در این صورت چنین تلقی خواهد شد که هزینه‌های مالی مذکور، در‌دولت متعاهد محل وقوع مقر دایم یا پایگاه ثابت حاصل شده است.

۷ - در صورتی که به دلیل وجود رابطه خاص بین پرداخت کننده و مالک منافع یا‌ بین هر دوی آنها و شخص دیگری، مبلغ هزینه‌های مالی که در مورد مطالبات دینی ‌پرداخت می‌شود از مبلغی که در صورت عدم وجود چنین ارتباطی بین پرداخت کننده و‌مالک منافع توافق می‌شد بیشتر باشد، مقررات این ماده فقط نسبت به مبلغ اخیرالذکر‌اعمال خواهد شد. در این مورد، قسمت مازاد پرداختی، طبق قوانین هر یک از دولتهای ‌متعاهد و با رعایت سایر مقررات این موافقتنامه مشمول مالیات خواهد بود.