نویست ورود

ماده ۱ قانون موافقتنامه تشویق و حمایت متقابل از سرمایه گذاری بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری آذربایجان

مصوب ۱۳۷۹/۰۹/۲۷ · مجلس شورای اسلامی

ماده ۱

تعاریف:
‌از نظر این موافقتنامه:
۱ - اصطلاح «‌سرمایه‌گذاری» طبق قوانین و مقررات طرف میزبان، شامل هر نوع دارائی به ویژه موارد زیر می‌گردد:
‌الف - سهم‌الشرکه، سهام یا هرگونه مشارکت دیگر در شرکتها،
ب - عایداتی که مجدداً سرمایه‌گذاری شود، حق ادعا نسبت به پول یا هر نوع حق دیگری نسبت به فعالیت مجاز قانونی مرتبط با یک سرمایه‌گذاری که ‌دارای ارزش مالی باشد،
ج - اموال منقول و غیرمنقول و نیز هرگونه حقوق مربوط به آنها از قبیل رهن، حق حبس، وثیقه و حق انتفاع،
‌د - حقوق مالکیت صنعتی و معنوی از قبیل حق تألیف ، حق اختراع، حق صدور پروانه (‌حق لیسانس)، طرحهای صنعتی، فرایندهای فنی و نیز علائم‌ و اسامی تجاری، حسن شهرت تجاری و دانش فنی،
ه - حقوق کسبی اعطاء شده به وسیله قانون یا قرارداد حق اکتشاف، کشت، استخراج یا بهره‌برداری از منابع طبیعی در قلمرو هر طرف.
۲ - اصطلاح «‌سرمایه‌گذار» در مورد هر یک از طرفین اطلاق می‌گردد به:
‌الف - اشخاص حقیقی که به موجب قوانین همان طرف، اتباع طرف یاد شده به شمار می‌آیند.
ب - اشخاص حقوقی هر یک از طرفین شامل شرکتها، بنگاهها یا مؤسسات تجاری که به موجب قوانین و مقررات جاری همان طرف، به طور صحیح‌ تشکیل و تأسیس شده و مقر و فعالیت اقتصادی حقیقی آنها در قلمرو همان طرف قرار گرفته باشد.

۳ - اصطلاح «‌عواید» به معنی وجوهی است که به طور قانونی از یک سرمایه‌گذاری حاصل شده باشد و به ویژه و نه منحصراً شامل سود، پرداختهای ‌ناشی از وام، عواید سرمایه، سود سهام، حق‌الامتیاز و کارمزد می‌باشد.

بازنشر متن رسمی برای مطالعه؛ مرجع رسمی: سامانهٔ قوانین و مقررات. متن رسمی از qavanin.ir