ماده ۶ قانون موافقتنامه حمل و نقل هوایی بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری تونس

۱ –
الف- گواهینامه های قابلیت پرواز و گواهینامه های صلاحیت و پروانه هایی که توسط یک طرف متعاهد صادر شده یا اعتبار یافته و هنوز به قوت خود باقی باشد برای بهره برداری از خدمات مورد توافق، توسط طرف متعاهد دیگر معتبر شناخته خواهد شد مشروط بر این که شرایط صدور یا اعتبار گواهینامه ها یا پروانه های مذکور به موجب یا مطابق با حداقل استاندارد هایی باشد که به موجب کنوانسیون وضع شده است.
ب- در هر حال هر طرف متعاهد این حق را برای خود محفوظ می دارد که در مورد پرواز های متعهد شده مطابق حقوق اعطائی به موجب بند (۲) ماده(۲) (اعطای حقوق) از شناسایی گواهینامه های صلاحیت و پروانه هایی که برای اتباع آن توسط طرف متعاهد دیگر صادر شده، خودداری نماید.

۲ – چنانچه امتیازها یا شرایط پروانه ها یا گواهینامه های صادره یا معتبر شناخته شده به وسیله یک طرف متعاهد تفاوت نسبت به استانداردهای مقرر در کنوانسیون را، اعم از آن که تفاوت مزبور به سازمان بین المللی هواپیمایی کشوری اعلام شده یا نشده باشد، تجویز کرده باشد مقام هواپیمایی طرف متعاهد دیگر می تواند بدون لطمه وارد آوردن به حقوق طرف متعاهد نخست طبق ماده(۱۷)(مشاوره) درخواست مشورت با مقام هواپیمایی طرف متعاهد نخست را به منظور قانع شدن خودشان در مورد این که رویه مورد نظر برای آنها قابل قبول است، بنماید.