ماده ۷ قانون الحاق دولت جمهوری اسلامی ایران به کنوانسیون منع گسترش ، تولید، انباشت و بکارگیری سلاحهای شیمیایی و انهدام آنها

۱ ـ هردولت عضو باید طبق مراحل قانون اساسی خود اقدامات ضروری را برای اجرای تعهدات مربوطه دراین کنوانسیون انجام دهد، مشخصاً باید:
(‌الف) اشخاص حقیقی و حقوقی را در هرجایی از سرزمین خود یا در هرمکانی از قلمرو تحت صلاحیت یا کنترل که براساس حقوق بین‌الملل شناسایی‌گردیده از ارتکاب اعمال ممنوع شده برای دولت عضو به‌موجب این کنوانسیون منع نماید، ازجمله مجازات قانونی درارتباط با انجام این فعالیتها را‌وضع کند،
(ب) درهیچ مکان تحت کنترل خود، اجازه هیچ‌گونه فعالیت ممنوعه برای دولت عضو دراین کنوانسیون را ندهد،‌و
(پ) مجازات قانونی وضع شده به‌موجب قسمت (‌الف) به هرنوع فعالیت ممنوعه برای دولت عضو دراین کنوانسیون درهرجایی‌که اشخاص حقیقی‌مطابق حقوق بین‌الملل دارای تابعیت قانونی آن دولت هستند، گسترش دهد.

۲ ـ هردولت عضو باید با سایر دولتهای عضو همکاری نموده و برای تسهیل دراجرای تعهدات در بند (۱) کمک قانونی مناسب را تأمین نماید.

۳ ـ هردولت عضو، باید درطول اجرای تعهدات خود دراین کنوانسیون، بالاترین اولویت را برای حصول اطمینان از ایمنی مردم و حفاظت از محیط‌زیست قایل شده و با دیگر دولتهای عضو دراین زمینه به‌طور مناسب همکاری نماید.
‌روابط بین دولت عضو و سازمان

۴ ـ به‌منظور انجام تعهدات مربوطه به این کنوانسیون، هر دولت عضو باید یک «‌مرجع ملی» را به‌عنوان مرکز تماس ملی جهت ارتباط مؤثر با سازمان و‌سایر دولتهای عضو تعیین و یا تأسیس نماید. هر دولت عضو، باید سازمان را از «‌مرجع ملی» خود به‌هنگام لازم‌الاجرا شدن کنوانسیون درمورد آن دولت‌مطلع نماید.

۵ ـ هردولت عضو، باید سازمان را از اقدامات قانونی و اداری انجام شده برای اجرای این کنوانسیون، آگاه سازد.

۶ ـ هردولت عضو باید اطلاعات و سوابقی را که درارتباط با اجرای این کنوانسیون محرمانه دریافت نموده محرمانه تلقی و روش جابجایی خاصی را‌برای این اطلاعات فراهم آورد. برخورد دولت عضو با این اطلاعات و سوابق باید منحصرا» درارتباط با حقوق و تعهداتش طبق این کنوانسیون و‌براساس مقررات مندرج در پیوست امور محرمانه باشد.

۷ ـ هردولت عضو متعهد می‌شود که با سازمان درانجام کلیه امور مربوط همکاری نموده و به‌ویژه به‌دبیرخانه فنی کمک ارایه نماید.