نویست ورود

ماده ۳ قانون الحاق دولت جمهوری اسلامی ایران به کنوانسیون بین المللی درباره مسؤولیت مدنی برای خسارت آلودگی نفت سوخت کشتی

مصوب ۱۳۸۹/۰۲/۲۸ · مجلس شورای اسلامی

ماده ۳

مسؤولیت مالک کشتی
۱ ـ به استثناء موارد پیش ‌بینی شده در بندهای (۳) و (۴) این ماده، مالک کشتی در زمان سانحه، مسؤول خسارت آلودگی ناشی از هر نوع نفت سوخت در کشتی یا به وجود آمده از کشتی می ‌باشد، مشروط بر آن‌ که، اگر سانحه‌ ای شامل مجموعه‌ ای از وقایع دارای منشأ‌ یکسان باشد، مسؤولیت به مالک کشتی در زمان اولین مورد از این وقایع، منتسب خواهد شد.
۲ ـ اگر بیش از یک شخص طبق بند (۱) فوق مسؤول باشد، مسؤولیت آنها تضامنی خواهد بود.
۳ ـ در صورت اثبات موارد زیر از سوی مالک کشتی، هیچ ‌گونه مسؤولیت خسارت آلودگی به وی منتسب نخواهد شد:
الف) بروز خسارت در نتیجه جنگ، عملیات خصمانه، جنگ داخلی، شورش یا پدیده ‌ای طبیعی با ویژگی استثنائی، اجتناب ناپذیر و غیرقابل دفع بوده است؛ یا
ب) خسارت تماماً ناشی از فعل یا ترک فعل شخص ثالث با قصد ایجاد خسارت بوده است؛ یا
پ) خسارت تماماً ناشی از غفلت یا فعل زیانبار دیگر هر دولت یا مرجع دیگر مسؤول نگهداری چراغها یا سایر وسایل کمک ناوبری در اجراء آن وظیفه بوده است.
۴ ـ چنانچه مالک کشتی ثابت نماید که بروز خسارت آلودگی کلاً یا جزئاً‌ ناشی از فعل یا ترک فعل شخص زیان ‌دیده با قصد ایجاد خسارت یا مسامحه وی بوده است، مالک کشتی می ‌تواند خود را کلاً یا جزئاً در قبال چنین شخصی از مسؤولیت مبّری گرداند.
۵ ـ هیچ‌ گونه دعوایی برای جبران خسارت ناشی از آلودگی علیه مالک کشتی، جز طبق این کنوانسیون اقامه نخواهد شد.
۶ ـ هیچ چیز در این کنوانسیون به حق رجوع مالک کشتی که مستقل از این کنوانسیون وجود داشته باشد، لطمه‌ ای وارد نخواهد کرد.

بازنشر متن رسمی برای مطالعه؛ مرجع رسمی: سامانهٔ قوانین و مقررات. متن رسمی از qavanin.ir