نویست ورود

ماده ۲ قانون موافقتنامه بازرگانی بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری کره

مصوب ۱۳۸۶/۰۶/۰۴ · مجلس شورای اسلامی

ماده ۲

۱- طرفهای متعاهد نسبت به یکدیگر رفتاری را خواهند داشت که از رفتار اعمال‌شده در مورد کالاهای مشابهی که مبدأ آن کشور ثالث است یا به آن کشور صادر می‌گردد نامساعدتر نباشد به ویژه در موارد زیر :
الف: هر گونه حقوق گمرکی، سود بازرگانی و هزینه‌هایی که بر واردات یا صادرات یا در رابطه با آن اعمال می گردد از جمله شیوه وضع حقوق گمرکی، سود بازرگانی و هزینه‌ها،
ب: کلیه قواعد و تشریفات مربوط به صادرات و واردات، از جمله موارد مربوط به ترخیص کالا از گمرک، ترانزیت(عبور)، انبار و انتقال کالا از حامل بار به حامل دیگر.
پ: مالیاتها و هرگونه هزینه‌های دیگر که به طور مستقیم یا غیرمستقیم بر کالاهای وارداتی وضع می‌گردد.
ت: قواعد مربوط به فروش، خرید، حمل و نقل، توزیع، نگهداری و استفاده کالاها در بازارهای داخلی.
ث: اقدامات غیرتعرفه‌ای در رابطه با به کارگیری محدودیت‌های کمی و اعطاء مجوزها، همچنین وضع موانع فنی و قانونی در تجارت مانند اقدامات بهداشتی و بهداشت نباتات ( گیاهی) و
ج: صدور مجوزهای صادرات و واردات یا قبول اظهارنامه‌ها.
۲- مفاد بند (۱) در موارد زیر اعمال نخواهد شد.
الف: ترجیحات ویژه یا سایر امتیازات اعطاء‌شده به وسیله هر یک از طرفهای متعاهد بواسطه الحاق آنها به ترتیبات منطقه ای یا زیرمنطقه‌ای، اتحادیه گمرکی یا منطقه آزاد تجاری یا اقداماتی که منجر به تشکیل اتحادیه گمرکی یا منطقه آزاد تجاری می گردد.
ب: تعرفه ترجیحی یا سایر امتیازاتی که هر یک از طرفهای متعاهد برای تسهیل تجارت مرزی اعطاء می نماید یا ممکن است اعطاء نماید.
پ: تعرفه ترجیحی ویژه یا سایر امتیازاتی که هر یک از طرفهای متعاهد به کشورهای در حال توسعه به موجب هر نوع برنامه همکاری اقتصادی یا گسترش تجاری که طرف متعاهد دیگر عضو آن نیست اعطاء می‌ کند.

بازنشر متن رسمی برای مطالعه؛ مرجع رسمی: سامانهٔ قوانین و مقررات. متن رسمی از qavanin.ir