ماده ۱۷
حل و فصل اختلاف
۱ - هرگونه اختلافی که ممکن است بین طرفها در مورد تفسیر و اجرای این موافقتنامه چهارچوب به وجود آید، از طریق مذاکره یا مشورت بین طرفهای مربوط حل و فصل خواهد شد.
۲ - چنانچه طرفهای درگیر در اختلاف مربوط به این موافقتنامه چهارچوب نتوانند اختلاف را از طریق مذاکره یا مشورت حل و فصل نمایند، چنانچه هر یک از آنها درخواست ارجاع نماید، برای سازش، ارجاع داده خواهند شد.
۳ - اختلاف به یک یا چند سازش دهنده منتخب طرفهای درگیر در اختلاف ارجاع داده خواهد شد. چنانچه طرفهای درگیر در اختلاف در مورد انتخاب سازش دهنده یا سازش دهندگان ظرف مدت سه ماه از تاریخ درخواست برای سازش به توافق نرسند، هر یک از طرفها می تواند از دبیرکل سازمان ملل متحد برای انتخاب سازش دهنده واحد درخواست نماید تا اختلاف به وی ارجاع گردد.
۴ - توصیه سازش دهنده یا سازش دهندگان منتخب، اگر چه از نظر ماهیت، الزام آور نمی باشد، مبنایی برای بررسی مجدد به وسیله طرفهای درگیر در اختلاف خواهد شد.
۵ - طرفهای درگیر در اختلاف، با رضایت متقابل می توانند از قبل تصمیم بگیرند که توصیه سازش دهنده یا سازش دهندگان را به عنوان یک توصیه الزام آور بپذیرند.
۶ - مفاد این ماده به عنوان مستثنی کننده سایر اقدامات برای حل و فصل اختلاف هایی که مورد توافق متقابل بین طرفهای درگیر در اختلاف قرار گرفته باشد، تفسیر نخواهد شد.
۷ - هر کشوری می تواند در زمان سپردن سند تنفیذ، پذیرش، تصویب یا الحاق خود، قید تحدید تعهدی را در نظر بگیرد که اعلام می نماید که خود را ملزم به مفاد این ماده در ارتباط با سازش نمی داند. سایر طرفها در مورد مفاد این ماده در ارتباط با سازش با هر طرفی که چنین قید تحدید تعهدی را در نظر گرفته است، ملتزم نخواهند بود.