ماده ۱۲ قانون موافقتنامه معاضدت حقوقی متقابل درامور کیفری بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری آفریقای جنوبی

۱ ـ با رعایت بند (۲) این ماده، هرگاه شخص درخواستی به موجب مفاد مواد (۱۰) و (۱۱) این موافقتنامه در کشور درخواست‌کننده باشد:
الف ـ آن شخص را نمی‌توان بازداشت کرد، تحت پیگیرد قرار داد، مجازات کرد یا مشمول هرگونه محدودیت دیگری در مورد آزادی شخصی در کشور درخواست‌کننده به علت انجام هر فعل، ترک فعل یا محکومیتی که به دوره پیش از خروج شخص مذکور از کشور درخواست‌شونده مربوط می‌شود، قرار داد.
ب ـ بدون رضایت آن شخص نمی‌توان از وی خواست که در جلسات دادرسی دلیلی ارائه نماید یا به انجام تحقیقاتی غیر از آنچه موضوع درخواست بوده است مساعدت نماید.

۲ ـ هرگاه شخص مذکور برای ترک کشور درخواست‌کننده آزاد بوده باشد و پس از آن‌که به طور رسمی به نامبرده گفته یا اطلاع داده شود که دیگر نیازی به حضور وی نیست در فاصله بیست روز پیاپی قلمرو آن کشور را ترک نکند یا پس از ترک کشور درخواست‌کننده داوطلبانه به آنجا بازگردد، مشمول بند (۱) این ماده نخواهد شد.

۳ ـ شخصی که به موجب درخواست منطبق بر مفاد مواد (۱۰) یا (۱۱) این موافقتنامه در یکی از مراجع کشور درخواست‌کننده حاضر می‌شود، بااستناد به همان شهادت، مشمول پیگرد نخواهد بود مگر آن‌که به دلیل اخلال در نظم دادگاه و سوگند دروغ مشمول قانون آن کشور قرار گیرد.

۴ ـ شخصی که با رضایت مذکور در مواد (۹) یا (۱۰) این موافقتنامه موافقت نکند، به خاطر عدم موافقت، مشمول هیچ‌گونه مجازات یا اقدام قهرآمیز دیگری، اگر چه در درخواست قید شده باشد، نخواهد بود.