نویست ورود

ماده ۱ ‌قانون موافقتنامه تشویق و حمایت متقابل از‌سرمایه‌گذاری بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت‌جمهوری دمکراتیک خلق کره

مصوب ۱۳۸۲/۱۰/۲۳ · مجلس شورای اسلامی

ماده ۱

تعاریف
‌از نظر این موافقتنامه معانی اصطلاحات به کار رفته به شرح زیر خواهد بود:
۱ - اصطلاح «‌سرمایه‌گذاری» عبارت از هر نوع مال یا دارائی از جمله موارد زیر‌است که توسط سرمایه ‌گذاران یکی از طرفهای متعاهد در قلمرو و طبق قوانین و مقررات‌طرف متعاهد دیگر (‌که از این پس طرف متعاهد سرمایه ‌پذیر خوانده می‌شود) به کار گرفته‌شود:
الف - اموال منقول و غیرمنقول و حقوق مربوط به آنها.
ب - سهام یا هر نوع مشارکت در شرکتها.
پ - پول و./ یا هرگونه مطالبات قابل وصول
ت - حقوق مالکیت معنوی و صنعتی ازقبیل حق اختراع، نمونه‌های بهره ‌وری،‌طرحها یا نمونه‌های صنعتی، علائم و اسامی تجاری، دانش فنی و حسن شهرت تجاری.
ث - حق اکتشاف، استخراج یا بهره‌برداری از منابع طبیعی.
۲ - اصطلاح «‌سرمایه‌گذار./ سرمایه‌گذاران» عبارت از اشخاص زیر است که در‌چارچوب این موافقتنامه در قلمرو طرف متعاهد دیگر سرمایه‌گذاری کنند:
الف - اشخاص حقیقی که به موجب قوانین هر یک از طرفهای متعاهد اتباع آن‌طرف متعاهد به شمار آیند و تابعیت طرف متعاهد سرمایه‌پذیر را دارا نباشند.
ب - اشخاص حقوقی هر یک از طرفهای متعاهد که به موجب قوانین همان طرف ‌متعاهد تأسیس شده و مرکز اداره یا مرکز اصلی فعالیتهای آنها در قلمرو طرف متعاهد ‌مزبور قرار داشته باشد.
۳ - اصطلاح «‌عواید» به معنی وجوهی است که به طور قانونی از سرمایه‌گذاری ‌حاصل شده باشد از جمله سود حاصل از سرمایه‌گذاری، سود سهام، کارمزد و‌حق‌الامتیاز.
۴ - اصطلاح «‌قلمرو» :
الف - در مورد جمهوری اسلامی ایران به معنی مناطقی است که تحت حاکمیت یا‌ صلاحیت جمهوری اسلامی ایران قرار دارد و شامل مناطق دریائی مربوط به آن نیز ‌می‌شود.
ب - درمورد جمهوری دمکراتیک خلق کره به معنی سرزمین و دریای سرزمینی،‌مناطق انحصاری اقتصادی دریائی و فلات قاره تحت حاکمیت یا صلاحیت جمهوری ‌دمکراتیک خلق کره می‌باشد.

بازنشر متن رسمی برای مطالعه؛ مرجع رسمی: سامانهٔ قوانین و مقررات. متن رسمی از qavanin.ir