ماده ۷ قانون موافقتنامه اجتناب از اخذ مالیات مضاعف و جلوگیری از‌فرار مالی در مورد مالیات بر درآمد بین دولت جمهوری‌اسلامی ایران و دولت جمهوری خلق چین ‌

۱ - درآمد مؤسسه یک دولت متعاهد فقط مشمول مالیات همان دولت خواهد بود‌مگر اینکه این مؤسسه از طریق مقر دایم واقع در دولت متعاهد دیگر امور تجاری خود را‌ انجام دهد.
‌چنانچه مؤسسه از طریق مزبور به کسب و کار بپردازد، درآمد آن مؤسسه فقط تا‌حدودی که مرتبط با مقر دایم مذکور باشد، مشمول مالیات دولت دیگر می‌شود.

۲ - با رعایت مقررات بند (۳) در صورتی که مؤسسه یک دولت متعاهد از طریق‌مقر دایم واقع در دولت متعاهد دیگر فعالیت نماید، آن مقر دایم در هر یک از دو دولت‌متعاهد، دارای درآمدی تلقی می‌شود که اگر به صورت مؤسسه‌ای متمایز و مجزا و کاملاً ‌مستقل از مؤسسه‌ای که مقر دایم آن است به فعالیتهای نظیر یا مشابه در شرایط نظیر یا‌مشابه اشتغال داشت، می‌توانست تحصیل کند.

۳ - در تعیین درآمد مقر دایم، هزینه‌های قابل قبول از جمله هزینه‌های اجرایی و‌هزینه‌های عمومی اداری تا حدودی که این هزینه‌ها برای مقاصد آن مقر دایم تخصیص‌یافته باشند، کسر خواهد شد، اعم از آنکه در دولتی که مقر دایم در آن واقع شده است،‌انجام پذیرد، یا در جای دیگر.

۴ - چنانچه در یک دولت متعاهد روش متعارف برای تعیین درآمد قابل تخصیص‌ به مقر دایم براساس تسهیم کل درآمد مؤسسه به بخشهای مختلف آن باشد، مقررات بند(۲) مانع به‌کار بردن روش تسهیمی متعارف آن دولت متعاهد، برای تعیین درآمد مشمول‌مالیات نخواهد شد. در هر حال نتیجه روش تسهیمی متخذه باید با اصول این ماده تطابق ‌داشته باشد.

۵ - صرف آنکه مقر دایم برای مؤسسه جنس یا کالا خریداری می‌کند، موجب‌منظور داشتن درآمد برای آن مقر دایم نخواهد بود.

۶ - از لحاظ مقررات بندهای پیشین درآمد منظور شده برای مقر دایم سال به سال ‌به روش یکسان تعیین خواهد شد مگر آنکه دلیل مناسب و کافی برای اعمال روش دیگر‌وجود داشته باشد.

۷ - در صورتی که درآمد شامل اقلامی از درآمد باشد که طبق سایر مواد این‌موافقتنامه حکم جداگانه‌ای دارد، مفاد این ماده خدشه‌ای به مقررات آن مواد وارد نخواهد‌آورد.