نویست ورود

ماده ۱ ‌قانون موافقتنامه تشویق و حمایت متقابل از سرمایه‌گذاری بین‌ دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت پادشاهی بحرین

مصوب ۱۳۸۲/۱۰/۲۳ · مجلس شورای اسلامی

ماده ۱

تعاریف
‌از نظر این موافقتنامه معانی اصطلاحات بکار رفته به شرح زیر خواهد بود:
۱ - اصطلاح «‌سرمایه گذاری» عبارت است از هر نوع دارایی که توسط ‌سرمایه‌گذاران یکی از طرفهای متعاهد در قلمرو و طبق قوانین و مقررات طرف متعاهد ‌دیگر بکار گرفته شود و به ویژه، اما نه منحصراً، شامل:
الف - اموال منقول و غیرمنقول و حقوق مربوط به آنها از قبیل رهن، حق حبس و‌وثیقه.
ب - سهام، سهم الشرکه و اوراق قرضه یک شرکت و هرشکل دیگری از مشارکت ‌در یک شرکت.
پ - مالکیت نسبت به پول یا هرنوع عملیات مربوط به یک سرمایه‌گذاری که دارای‌ارزش مالی باشد.
ت - حقوق مالکیت صنعتی و معنوی از قبیل حق اختراع، نمونه‌های بهره‌وری،‌طرحها یا نمونه‌های صنعتی، فرآیندهای فنی، علائم و اسامی تجاری، دانش فنی و حسن ‌شهرت تجاری.
ث - حقوق تجاری اعطاء شده توسط قانون از جمله حق اکتشاف، استخراج یا ‌بهره‌برداری از منابع طبیعی.
۲ - اصطلاح «‌سرمایه‌گذار/سرمایه‌گذاران» عبارت از اشخاص زیر است که در ‌چهارچوب این موافقتنامه در قلمرو طرف متعاهد دیگر سرمایه‌گذاری کنند:
الف - اشخاص حقیقی که به موجب قوانین هر یک از طرفهای متعاهد اتباع آن ‌طرف متعاهد به شمار آیند.
ب - اشخاص حقوقی هر یک از طرفهای متعاهد از قبیل شرکتها، بنگاهها یا انجمنها ‌که به موجب قوانین آن کشور متعاهد تأسیس شده‌اند و مقر و فعالیتهای حقیقی اقتصادی‌آنها در قلمرو آن طرف متعاهد قرار داشته‌ باشد.
۳ - اصطلاح «‌عواید» به معنی وجوهی است که به طور قانونی از سرمایه‌گذاری‌ حاصل شده‌باشد از جمله سود حاصل از سرمایه‌گذاری، سود سرمایه، سود سهام، کارمزد‌و حق‌الامتیاز.
۴ - اصطلاح «‌قلمرو» به معنی:
الف - در مورد جمهوری اسلامی ایران، مناطق تحت حاکمیت یا صلاحیت‌ جمهوری اسلامی ایران و از جمله مناطق دریایی آن می‌باشد.
ب - در مورد بحرین، قلمرو پادشاهی بحرین از جمله مناطق دریایی، بستر و زیر ‌بستر دریا که بحرین بر طبق حقوق بین‌الملل، بر آنها اعمال حقوق حاکمیت و صلاحیت‌ می‌نماید.

بازنشر متن رسمی برای مطالعه؛ مرجع رسمی: سامانهٔ قوانین و مقررات. متن رسمی از qavanin.ir