ماده ۱۱ قانون موافقتنامه تشویق و حمایت متقابل از سرمایه گذاری بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری قرقیزستان

۱ - چنانچه اختلافی بین یک طرف متعاهد و یک یا چند سرمایه‌گذار در باره یک‌سرمایه‌گذاری پذیرفته شده به‌وجود آید، طرف متعاهد و سرمایه‌گذار (سرمایه‌گذاران)‌ابتدائاً سعی بر حل و فصل آن از طریق مشاوره و مذاکره خواهند نمود.

۲ - چنانچه طرف متعاهد و سرمایه‌گذار (‌سرمایه‌گذاران) مذکور نتوانند ظرف شش‌ماه پس از شروع اختلاف به توافق برسند، اختلاف بنا به درخواست هر طرف متعاهد با‌رعایت قوانین و مقررات مربوط آنها، یا سرمایه‌گذار (‌سرمایه‌گذاران)، ارجاع خواهد شد به :
‌یک دیوان داوری سه نفره (‌ویژه) که به صورت زیر تشکیل می‌شود :
‌هر طرف متعاهد و سرمایه‌گذار (‌سرمایه‌گذاران) یک داور منصوب نموده و این دو‌داور یک سرداور تعیین خواهند نمود.
‌هر یک از طرفین متعاهد یا سرمایه‌گذار (‌سرمایه‌گذاران) که در داوری پیشقدم شود‌داور خود را در «‌ درخواست داوری» منصوب خواهد کرد. چنانچه طرف متعاهد یا‌سرمایه‌گذار (‌سرمایه‌گذاران) داور خود را ظرف سی روز از تاریخ دریافت «‌درخواست‌داوری» منصوب ننماید، داور مذکور بنا به درخواست طرف متعاهد یا سرمایه‌گذار(‌سرمایه‌گذاران)، حسب مورد، به وسیله دبیرکل دیوان دائمی داوری منصوب خواهد شد. ‌چنانچه دو داور نتوانند ظرف مدت شصت روز از تاریخ انتصاب دومین داور در‌مورد انتخاب سرداور به توافق برسند، سرداور بنا به درخواست هر طرف متعاهد یا ‌سرمایه‌گذار (‌سرمایه‌گذاران) به وسیله دبیرکل دیوان دائمی داوری منصوب خواهد گردید .‌سرداور دیوان داوری باید همواره تبعه کشور ثالثی باشد که در تاریخ انتصاب با هر‌دو طرف متعاهد روابط دیپلماتیک داشته باشد.

۳ - داوری بر طبق قوانین داوری کمیسیون حقوق تجارت بین‌المللی سازمان ملل‌متحد (‌آنسیترال) انجام خواهد شد.

۴ - محل داوری با توافق طرفین اختلاف تعیین خواهد شد.

۵ - تصمیمات دیوان داوری برای طرف متعاهد و سرمایه‌گذار (‌سرمایه‌گذاران)‌ قطعی و لازم‌الاتباع می‌باشد.