ماده ۱ قانون موافقتنامه حمل ونقل هوایی بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری فیلیپین

الف - اصطلاح «کنوانسیون » به کنوانسیون هواپیمایی کشوری بین المللی که در تاریخ ۱۶ آذرماه۱۳۲۳هجری شمسی برابر با ۷دسامبر۱۹۴۴میلادی در شیکاگو برای امضاء مفتوح گردید، اطلاق می شود، و شامل اصلاحات کنوانسیون که به موجب ماده (۹۴) آن تصویب شده و برای طرفهای متعاهد لازم الاجراء گردیده و نیز ضمائم کنوانسیون و اصلاحات آنها که به موجب ماده (۹۰) آن به تصویب رسیده و برای طرفهای متعاهد لازم الاجراء شده است ، خواهد بود.

ب - اصطلاح «مقامات هواپیمایی » درمورد جمهوری اسلامی ایران به «سازمان هواپیمایی کشوری» و هرشخص یا سازمانی که مجاز به انجام وظایف فعلی آن سازمان باشد اطلاق می گردد، و در مورد دولت جمهوری فیلیپین به اداره هوانوردی کشوری وهر شخص یا مقامی که مجاز به انجام وظایف فعلی آن مقام باشد، اطلاق می شود.

پ -اصطلاح «شرکت هواپیمایی تعیین شده » به یک یا چند شرکت هواپیمایی اطلاق می شود که به موجب مفاد ماده (۳) این موافقتنامه تعیین شوند و اجازه فعالیت بیابند.

ت - اصطلاح «ظرفیت » درمورد هواپیما، به میزان بارگیری مؤثر آن هواپیما در یک مسیر یا قسمتی از مسیر و اصطلاح «ظرفیت » درمورد «سرویس مورد توافق » به حاصل ضرب ظرفیت هواپیما درچنین سرویسی در دفعات پرواز هواپیمای مزبور طی زمان معین درتمام یا قسمتی از مسیر، اطلاق می شود.

ث - اصطلاح «سرزمین » در مورد جمهوری فیلیپین به سرزمین به گونه ای که در قانون اساسی آن تعریف شده است اطلاق می شود و در مورد جمهوری اسلامی ایران دارای همان معانی است که در ماده(۲) کنوانسیون شیکاگو ذکر شده است.

ج - اصطلاحات «سرویس هوایی»، «سرویس هوایی بین المللی»، «شرکت هواپیمایی» و«توقف به منظورهای غیرحمل ونقل» دارای همان معانی است که در ماده (۹۶) کنوانسیون برای آنها ذکر شده است.

چ - اصطلاح «نرخ » به قیمتی اطلاق می شود که برای حمل مسافر، بار همراه و غیرهمراه پرداخت گردد و شامل شرایطی که به موجب آن قیمتهای مزبور اعمال می شود از جمله قیمتها و شرایط مقرر برای نمایندگیها و سایر خدمات جنبی به استثناء دستمزدها و شرایط حمل پست ، می باشد.