ماده ۲ قانون موافقتنامه حمل و نقل هوائی بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری آفریقای جنوبی

۱ - هر طرف متعاهد جهت انجام سرویس‌های هوائی بین‌المللی منظم به وسیله شرکت هواپیمائی تعیین شده طرف متعاهد دیگر حقوق زیر را به طرف‌متعاهد دیگر اعطاء می‌نماید:
‌الف - پرواز بدون فرود از فراز سرزمین طرف متعاهد دیگر،
ب - توقف در سرزمین مذکور به منظورهای غیر حمل و نقل، و
پ - توقف در سرزمین مذکور به منظور سوار و پیاده کردن مسافر، بارگیری و تخلیه بار و پست در حمل و نقل بین‌المللی در نقاط مشخص شده در‌ جدول مسیر پیوست این موافقتنامه.

۲ - استفاده از حقوق حمل و نقل در نقاط واسط و ماوراء مندرج در جدول مسیر پیوست این موافقتنامه مشروط به تصویب مقامات هواپیمائی مربوط‌ خواهد بود.

۳ - هیچ یک از مقررات این موافقتنامه نباید به نحوی تفسیر شود که به شرکت هواپیمائی یک طرف متعاهد این حق را اعطاء کند که در داخل سرزمین‌طرف متعاهد دیگر از نقطه‌ای به نقطه دیگر مبادرت به حمل مسافر، بار و پست در قبال مزد یا کرایه نماید.

۴ - در صورتی که به دلیل بروز مخاصمات مسلحانه، رویدادها یا ناآرامی‌های سیاسی یا موقعیت‌های غیرعادی و ویژه شرکت هواپیمائی تعیین شده ‌یک طرف متعاهد قادر به بهره‌برداری از سرویس در مسیر عادی آن نباشد، طرف متعاهد دیگر می‌بایست تمام تلاش خود را به منظور ایجاد تسهیلات ‌برای بهره‌برداری مداوم از سرویس مذکور از طریق برنامه‌ریزی مجدد موقت و مناسب مسیرها از جمله اعطاء موقتی حقوق دیگری که طرفهای متعاهد ‌به طور دوجانبه در مورد آنها تصمیم‌گیری کرده‌اند، انجام دهد.