ماده ۲۲ قانون موافقتنامه معاضدت حقوقی متقابل در امور مدنی و تجاری بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری هند

الف ) چنانچه نهایی نباشد؛

ب ) قابل اجرا نباشد؛

پ ) توسط دادگاه صلاحیت دار صادر نشده باشد؛

ت ) متضمن ادعایی مبنی بر نقض هر کدام از قوانین جاری یا مخالف با اصول قانون اساسی، حاکمیت، امنیت یا اصول نظم عمومی طرف درخواست شونده باشد؛

ث ) با قواعد طرف درخواست شونده در زمینه نمایندگی قانونی از محجورین تعارض داشته باشد؛

ج ) حکم غیابی صادر شده و ابلاغ به طرف غایب طبق قواعد قابل اعمال در کشور وی به نحو مقتضی صورت نگرفته باشد؛

چ ) در نتیجه تقلب به دست آمده باشد؛

ح ) دعوایی که حکم در مورد آن صادر شده است نزد یکی از دادگاههای آن طرف بین همان طرف ها و در رابطه با همان موضوع در حال رسیدگی باشد و آن دعوا در دادگاههای طرف اخیر در تاریخی قبل از طرح دعوا در دادگاه طرف صادر کننده حکم مطرح شده باشد، به شرط آنکه دادگاهی که دعوا در آن مطرح شده است برای رسیدگی و صدور حکم صلاحیت داشته باشد یا اینکه حکمی توسط دادگاه یک کشور ثالث بین همان طرف ها و در مورد همان موضوع صادر شده و توسط طرف درخواست شونده شناسایی شده باشد.