نویست ورود

ماده ۴ قانون موافقتنامه بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری تونس به منظور اجتناب از اخذ مالیات مضاعف در مورد مالیات بر درآمد

مصوب ۱۳۸۳/۰۸/۰۵ · مجلس شورای اسلامی

ماده ۴

مقیم‌
۱ - ازلحاظ‌ این‌ موافقتنامه‌ اصطلاح‌ «مقیم‌ یک‌ دولت‌ متعاهد» به‌ هر شخصی‌ اطلاق‌ می‌شود که‌ به‌ موجب‌ قوانین‌ آن‌ دولت‌ متعاهد، از حیث‌ اقامتگاه‌، محل‌ سکونت‌، محل‌ مدیریت‌ یا به‌ جهات‌ مشابه‌ دیگر مشمول‌ مالیات‌ آن‌ دولت‌ باشد.
۲ - درصورتی‌ که‌ حسب‌ مقررات‌ بند (۱) این‌ ماده‌ شخص‌ حقیقی‌، مقیم‌ هر دو دولت‌ متعاهد باشد، وضعیت‌ او به‌ شرح‌ زیر تعیین‌ خواهد شد:
الف‌ - او فقط‌ مقیم‌ دولتی‌ تلقی‌ خواهد شد که‌ در آن‌ محل‌ سکونت‌ دائمی‌ دراختیار دارد اگر او در هر دو دولت‌ محل‌ سکونت‌ دائمی‌ دراختیار داشته‌ باشد، مقیم‌ دولتی‌ تلقی‌ خواهد شد که‌ در آن‌ علائق‌ شخصی‌ و اقتصادی‌ بیشتری‌ دارد (مرکز منافع‌ حیاتی‌).
ب‌ - هرگاه‌ نتوان‌ دولتی‌ را که‌ وی‌ در آن‌ مرکز منافع‌ حیاتی‌ دارد تعیین‌ کرد یا چنانچه‌ او در هیچ‌ یک‌ از دو دولت‌، محل‌ سکونت‌ دائمی‌ دراختیار نداشته‌ باشد، فقط‌ مقیم‌ دولت‌ متعاهدی‌ تلقی‌ خواهد شد که‌ معمولاً در آنجا بسر می‌برد.
ج‌ - هرگاه‌ او معمولاً در هر دو دولت‌ متعاهد بسر برد یا در هیچ‌ یک‌ بسر نبرد، مقیم‌ دولتی‌ تلقی‌ می‌شود که‌ تابعیت‌ آن‌ را دارد.
د - هرگاه‌ او تابعیت‌ هیچ‌ یک‌ از دو دولت‌ متعاهد را نداشته‌ باشد، موضوع‌ با توافق‌ مقامات‌ صلاحیتدار دو دولت‌ متعاهد حل‌ و فصل‌ خواهد شد.
۳ - درصورتی‌ که‌ به‌ واسطه‌ مفاد بند (۱) شخصی‌ غیراز شخص‌ حقیقی‌، مقیم‌ هر دو دولت‌ متعاهد باشد، آن‌ شخص‌ مقیم‌ دولتی‌ تلقی‌ خواهد شد که‌ محل‌ مدیریت‌ مؤثر وی‌ در آن‌ واقع‌ است‌.

بازنشر متن رسمی برای مطالعه؛ مرجع رسمی: سامانهٔ قوانین و مقررات. متن رسمی از qavanin.ir