ماده ۱ قانون موافقتنامه کشتیرانی تجاری، بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری کوبا

۱ - اصطلاح «‌کشتی یک طرف متعاهد» به هر شناور تجاری اطلاق می‌شود که مطابق ‌قوانین قابل اجرای آن طرف متعاهد به ثبت رسیده و تحت پرچم آن تردد نماید یا تحت‌اجاره شرکت کشتیرانی آن طرف متعاهد باشد. این تعریف شامل شناورهای زیر نمی‌گردد:
‌الف - کشتیهای جنگی و سایر شناورهائی که در خدمت نیروهای مسلح هستند.
ب - شناورهای تحقیقاتی (‌آب‌نگاری، اقیانوس‌شناسی و علمی).
ج - شناورهای ماهیگیری.
‌د - کشتیهای تفریحی.
‌هـ - شناورهای دولتی، بیمارستانی و سایر شناورهائی که فعالیت‌های غیر تجاری ‌انجام می‌دهند.

۲ - اصطلاح «‌خدمه» شامل فرمانده و هر شخصی است که بر روی کشتی در طول ‌مدت کشتیرانی مشغول انجام وظیفه بوده و نام وی در فهرست خدمه کشتی درج و دارای ‌مدارک شناسائی موضوع بند (۲) ماده (۹) این موافقتنامه باشد.

۳ - اصطلاح «‌قلمرو» به مناطق تحت حاکمیت و صلاحیت هر یک از طرفهای متعاهد ‌اطلاق می‌شود، مگر آن که به ترتیب دیگری مقرر شده باشد.

۴ - اصطلاح «مسافر» به شخصی اطلاق می‌شود که بدون آن که مستخدم کشتی بوده یا ‌به انجام کاری در آن اشتغال داشته باشد، توسط آن کشتی حمل شود.

۵ - اصطلاح «بندر» به محلی اطلاق می‌گردد که دارای موقعیت و امکانات بندری ‌بوده و به روی کشتیرانی تجاری بین‌المللی باز باشد.

۶ - اصطلاح «‌شرکت کشتیرانی یک طرف متعاهد» عبارت است از مؤسسه حمل و‌نقلی که با به ‌کارگیری شناورها به امر کشتیرانی اشتغال داشته، در قلمرو آن طرف متعاهد واقع‌و مطابق مقررات قانونی آن طرف به عنوان شرکت کشتیرانی به رسمیت شناخته شده باشد.

۷ (اصلاحی ۳۱/۰۳/۱۳۹۰)- «مراجع ذی ‌صلاح دریایی» عبارتند از:
- در جمهوری اسلامی ایران، وزارت راه و شهرسازی (‌سازمان بنادر و کشتیرانی).
- در جمهوری کوبا، وزارت حمل و نقل