ماده ۱۰ قانون موافقتنامه کشتیرانی تجاری، بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری کوبا

۱ - هر یک از طرفهای متعاهد به آن دسته از اعضای خدمه‌ای که دارای یکی از مدارک‌شناسائی مندرج در ماده (۹) این موافقتنامه می‌باشند، اجازه خواهد داد که مطابق قوانین و‌مقررات ملی و دیگر نظامات لازم ‌الاجراء در کشور محل توقف، به ساحل رفته و در شهر‌بندری توقف نمایند

۲ - آن دسته از اعضای خدمه که دارای مدارک شناسائی صادره توسط هر یک از‌طرفهای متعاهد، موضوع ماده (۹) این موافقتنامه می‌باشند، مجاز خواهند بود تا با رعایت‌ قوانین و مقررات داخلی و دیگر نظامات لازم‌ الاجرای ناظر بر پذیرش، اقامت و خروج، از‌قلمرو طرف متعاهد دیگر برای مقاصد زیر عبور نمایند:
- به منظور بازگشت به کشور مبدأ خود.
- به منظور سوار شدن بر کشتی خود یا هر کشتی دیگر، یا
- به هر دلیل دیگری که از سوی مقامات ذی ‌صلاح طرف متعاهد دیگر موجه قلمداد ‌شده باشد.
‌چنانچه دریافت روادید (‌ویزا) قبل از سفر ضروری باشد، بایستی در کوتاهترین زمان ممکن ‌اعطاء گردد.

۳ - مقامات ذی ‌صلاح هر یک از طرفهای متعاهد به عضو خدمه‌ای که در قلمرو طرف‌ متعاهد دیگر بستری شده است مطابق مقررات داخلی خود برای طول مدت لازم برای‌درمان، اجازه اقامت خواهند داد.

۴ - طرفهای متعاهد حق امتناع از پذیرش افراد نامطلوب به قلمرو خود را برای‌خویش محفوظ می‌دارند، حتی اگر افراد مزبور دارای مدارک شناسائی مقرر در ماده (۹) این‌موافقتنامه باشند

۵ - اعضاء هیأتهای دیپلماتیک و کنسولی یک طرف متعاهد، همچنین اعضاء خدمه‌کشتی طرف اخیر مجاز خواهند بود تا با رعایت قوانین و دیگر نظامات قانونی لازم ‌الاجراء ‌در کشور محل اقامت، با یکدیگر تماس برقرار نموده و ملاقات نمایند.

۶ - قواعد لازم ‌الاجرای طرفهای متعاهد در مورد پذیرش، اقامت و خروج خارجیان ‌بدون هرگونه تعارض با مقررات پیشین، بدون تغییر باقی خواهد ماند.