ماده ۲
تعاریف
از نظر این موافقتنامه:
۱- «تعرفه» یعنی حقوق گمرکی مذکور در طبقه بندی ملی کالای طرف‌های متعاهد براساس نظام هماهنگ شده توصیف و کد گذاری کالا.
۲- «هزینه های دارای اثر معادل» یعنی هر گونه هزینه و عوارض مرزی به جز تعرفه، با اثری شبیه تعرفه که بر معاملات تجاری خارجی و صرفاً بر واردات اعمال می‌شود. در عین حال مالیات های غیر مستقیم و عوارضی که به همان ترتیب بر محصولات داخلی مشابه وضع می‌شوند هزینه های دارای اثر معادل تلقی نمی گردد. هزینه‌های ورودی مربوط به خدمات خاص ارائه شده نیز هزینه های دارای اثر معادل محسوب نخواهد شد.
۳- «مانع غیر تعرفه‌ای» یعنی هر اقدام، مقرره یا رویه‌ای به جز تعرفه و هزینه‌های داری اثر معادل که اثرش محدود کردن واردات یا ایجاد اختلالی قابل توجه در تجارت بین طرف‌های متعاهد باشد.
۴- «رفتار ترجیحی» یعنی هر نوع امتیاز یا مزیت اعطاء شده به موجب این موافقتنامه توسط یک طرف متعاهد از طریق کاهش تعرفه‌ها نسبت به جابه‌جایی کالا.
۵- «کار گروه » یعنی کار گروه مشترک موضوع ماده (۱۸) این موافقتنامه.
۶- «آسیب جدی» یعنی خسارت عمده به تولید کنندگان داخلی محصولات مشابه یا همگن به علت افزایش قابل توجه واردات مشمول رفتار ترجیحی در حالاتی که موجب زیانهای قابل توجهی از نظر در آمد، تولید یا اشتغال شود که در کوتاه مدت غیر قابل تحمل باشند. بررسی میزان تأثیر بر صنعت داخلی مربوط، همچنین باید شامل ارزیابی سایر عوامل و شاخص های اقتصادی مرتبطی باشد که بر وضعیت صنعت داخلی آن محصول تأثیر گذارند.
۷- «تهدید آسیب جدی» یعنی موقعیتی که در آن افزایش قابل توجه واردات مشمول رفتار ترجیحی، آن چنان ماهیتی دارد که موجب آسیب جدی به محصولات داخلی می‌گردد و آسیب مزبور اگر چه هنوز ایجاد نشده، آشکارا قریب‌الوقوع است. تعیین وجود تهدید ایجاد آسیب جدی باید به جای ادعا، حدس و گمان یا احتمالات ضعیف یا فرضی صرف، بر واقعیات مبتنی باشد.
۸- «اوضاع و احوال بحرانی» یعنی ایجاد موقعیتی استثنائی که در آن واردات بسیار زیاد مشمول رفتار ترجیحی موجب ایجاد آن گونه آسیب جدی یا تهدید آسیب جدی می‌گردد که جبران آن دشوار بوده و اقدامی عاجل را می‌طلبد.
۹- «قیمت شکنی» یعنی وارد کردن محصول به جریان داد و ستد طرف متعاهد دیگر به ارزش کمتر از ارزش عادی آن که عبارت است از قیمت قابل مقایسه در جریان معمولی تجارت برای محصول مشابهی که جهت مصرف در کشور صادر کننده در نظر گرفته شده است، یا در صورت فقدان چنین قیمت داخلی عبارت است از بالاترین قیمت قابل مقایسه برای محصول مشابه جهت صدور به هر کشور ثالث در جریان عادی تجارت یا هزینه تولید محصول در کشور مبدأ به علاوه مبلغی معقول برای هزینه فروش و سود.
از نظر این موافقتنامه:
۱- «تعرفه» یعنی حقوق گمرکی مذکور در طبقه بندی ملی کالای طرف‌های متعاهد براساس نظام هماهنگ شده توصیف و کد گذاری کالا.
۲- «هزینه های دارای اثر معادل» یعنی هر گونه هزینه و عوارض مرزی به جز تعرفه، با اثری شبیه تعرفه که بر معاملات تجاری خارجی و صرفاً بر واردات اعمال می‌شود. در عین حال مالیات های غیر مستقیم و عوارضی که به همان ترتیب بر محصولات داخلی مشابه وضع می‌شوند هزینه های دارای اثر معادل تلقی نمی گردد. هزینه‌های ورودی مربوط به خدمات خاص ارائه شده نیز هزینه های دارای اثر معادل محسوب نخواهد شد.
۳- «مانع غیر تعرفه‌ای» یعنی هر اقدام، مقرره یا رویه‌ای به جز تعرفه و هزینه‌های داری اثر معادل که اثرش محدود کردن واردات یا ایجاد اختلالی قابل توجه در تجارت بین طرف‌های متعاهد باشد.
۴- «رفتار ترجیحی» یعنی هر نوع امتیاز یا مزیت اعطاء شده به موجب این موافقتنامه توسط یک طرف متعاهد از طریق کاهش تعرفه‌ها نسبت به جابه‌جایی کالا.
۵- «کار گروه » یعنی کار گروه مشترک موضوع ماده (۱۸) این موافقتنامه.
۶- «آسیب جدی» یعنی خسارت عمده به تولید کنندگان داخلی محصولات مشابه یا همگن به علت افزایش قابل توجه واردات مشمول رفتار ترجیحی در حالاتی که موجب زیانهای قابل توجهی از نظر در آمد، تولید یا اشتغال شود که در کوتاه مدت غیر قابل تحمل باشند. بررسی میزان تأثیر بر صنعت داخلی مربوط، همچنین باید شامل ارزیابی سایر عوامل و شاخص های اقتصادی مرتبطی باشد که بر وضعیت صنعت داخلی آن محصول تأثیر گذارند.
۷- «تهدید آسیب جدی» یعنی موقعیتی که در آن افزایش قابل توجه واردات مشمول رفتار ترجیحی، آن چنان ماهیتی دارد که موجب آسیب جدی به محصولات داخلی می‌گردد و آسیب مزبور اگر چه هنوز ایجاد نشده، آشکارا قریب‌الوقوع است. تعیین وجود تهدید ایجاد آسیب جدی باید به جای ادعا، حدس و گمان یا احتمالات ضعیف یا فرضی صرف، بر واقعیات مبتنی باشد.
۸- «اوضاع و احوال بحرانی» یعنی ایجاد موقعیتی استثنائی که در آن واردات بسیار زیاد مشمول رفتار ترجیحی موجب ایجاد آن گونه آسیب جدی یا تهدید آسیب جدی می‌گردد که جبران آن دشوار بوده و اقدامی عاجل را می‌طلبد.
۹- «قیمت شکنی» یعنی وارد کردن محصول به جریان داد و ستد طرف متعاهد دیگر به ارزش کمتر از ارزش عادی آن که عبارت است از قیمت قابل مقایسه در جریان معمولی تجارت برای محصول مشابهی که جهت مصرف در کشور صادر کننده در نظر گرفته شده است، یا در صورت فقدان چنین قیمت داخلی عبارت است از بالاترین قیمت قابل مقایسه برای محصول مشابه جهت صدور به هر کشور ثالث در جریان عادی تجارت یا هزینه تولید محصول در کشور مبدأ به علاوه مبلغی معقول برای هزینه فروش و سود.