ماده ۲ قانون الحاق دولت جمهوری اسلامی ایران به پروتکل ۱۹۹۲جهت اصلاح کنوانسیون بین المللی مسوولیت مدنی ناشی ازخسارت آلودگی نفتی ( ۱۹۶۹ ) و پروتکل ۱۹۹۲ جهت اصلاح کنوانسیون تاسیس یک صندوق بین المللی برای جبران خسارت آلودگی نفتی (۱۹۷۱) ( ۱۹۷۱ )

ماده (۱) کنوانسیون صندوق (۱۹۷۱) به صورت ذیل اصلاح می شود:
۱- متن ذیل جایگزین بند (۱) می شود:
۱- کنوانسیون مسؤولیت (۱۹۹۲) به معنای کنوانسیون بین المللی مسؤولیت مدنی ناشی از آلودگی نفتی، (۱۹۹۲) می باشد.
۲- پس از بند (۱) بند جدیدی به صورت ذیل اضافه می گردد:
(۱) مکرر – کنوانسیون صندوق (۱۹۷۱) به معنای کنوانسیون بین المللی تأسیس صندوق بین المللی برای جبران خسارت آلودگی نفتی (۱۹۷۱) می باشد. برای دولتهای متعاهد به پروتکل (۱۹۷۶) مربوط به آن کنوانسیون، این عبارت به منزله اشاره به کنوانسیون صندوق (۱۹۷۱) به صورت اصلاح شده توسط آن پروتکل تلقی خواهد شد.
۳ - متن ذیل جایگزین بند (۲) می شود:
۲ - کشتی، شخص، مالک، نفت، خسارت آلودگی، اقدامات پیشگیرانه، سانحه و سازمان دارای همان معانی مندرج در ماده (۱) کنوانسیون مسؤولیت (۱۹۹۲) می باشد.
۴- متن ذیل جایگزین بند (۴) می شود:
۴ - واحد محاسبه دارای همان معنی مندرج در بند (۹) ماده (۵) کنوانسیون مسؤولیت (۱۹۹۲) می باشد.
۵ - متن ذیل جایگزین بند (۵) می شود:
ظرفیت کشتی دارای همان معنی مندرج در بند (۱۰) ماده (۵) کنوانسیون مسؤولیت (۱۹۹۲) می باشد.
۶- متن ذیل جایگزین بند (۷) می شود:
۷- ضامن به معنای هر شخصی است که به منظور تحت پوشش قرار دادن مسؤولیت مالک مطابق بند (۱) ماده (۷) کنوانسیون مسؤولیت (۱۹۹۲) بیمه یا تضمین مالی دیگری ارائه می کند.