ماده ۴ قانون الحاق دولت جمهوری اسلامی ایران به پروتکل ۱۹۹۲جهت اصلاح کنوانسیون بین المللی مسوولیت مدنی ناشی ازخسارت آلودگی نفتی ( ۱۹۶۹ ) و پروتکل ۱۹۹۲ جهت اصلاح کنوانسیون تاسیس یک صندوق بین المللی برای جبران خسارت آلودگی نفتی (۱۹۷۱) ( ۱۹۷۱ )

متن ذیل جایگزین ماده (۳) کنوانسیون صندوق (۱۹۷۱) می شود:
این کنوانسیون منحصرا شامل موارد ذیل خواهد بود:
الف – خسارت آلودگی ایجاد شده:
(۱) در سرزمین، شامل دریای سرزمینی یک دولت متعاهد، و
(۲) در منطقه انحصاری اقتصادی یک دولت متعاهد که بر اساس حقوق بین المللی ایجاد شده است، یا اگر یک دولت متعاهد چنین منطقه ای را ایجاد ننموده است، در منطقه ای فراتر و مجاور با دریای سرزمینی آن دولت که بر اساس حقوق بین الملل توسط دولت مزبور تعیین شده است، که این منطقه نباید بیش از ۲۰۰ مایل دریایی از خط مبدأیی که عرض دریای سرزمینی از آن اندازه گرفته خواهد شد امتداد یابد.
ب- اقدامات پیشگیرانه جهت پیشگیری یا به حداقل رساندن خسارت مزبور، در هر محلی که انجام شود.