ماده ۴ ‌قانون موافقتنامه تشویق و حمایت متقابل از سرمایه‌گذاری بین‌ دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری فدرال آلمان

۱ – سرمایه ‌گذاریهای سرمایه ‌گذاران هر یک از طرفهای متعاهد از حمایت و امنیت‌ در قلمرو طرف متعاهد دیگر برخوردار خواهند شد.

۲ – سرمایه ‌گذاریهای سرمایه ‌گذاران هر یک از طرفهای متعاهد در قلمرو طرف ‌متعاهد دیگر ملی و سلب مالکیت نخواهد شد یا تحت هیچ ‌گونه تدابیری با تأثیرات برابر‌با سلب مالکیت که از این پس «‌سلب مالکیت» نامیده می‌شود، قرار نخواهد گرفت، مگر‌آن که به نفع عموم و در مقابل جبران خسارت باشد. این جبران خسارت باید معادل ارزش‌ سرمایه ‌گذاری سلب مالکیت شده بلافاصله قبل از تاریخی که سلب مالکیت واقعی یا‌ قریب‌الوقوع به آگاهی عموم برسد، باشد. جبران خسارت باید بدون تأخیر انجام شود. با‌این وجود، درصورت تأخیر، این جبران خسارت شامل هزینه‌های متعلق به آن نیز خواهد‌شد. این جبران خسارت باید عملاً قابل پرداخت و آزادانه قابل انتقال باشد. مقررات کافی ‌برای تعیین و پرداخت خسارت در هنگام سلب مالکیت یا قبل از تاریخ سلب مالکیت باید ‌وضع شده باشد. هرگونه اختلاف درمورد تطبیق سلب مالکیت با قوانین مربوطه، یا ‌درخصوص مبلغ جبران خسارت باید به موجب فرآیند قانونی در دادگاههای صلاحیتدار ‌کشوری که سرمایه ‌گذاری در آن انجام شده است، مورد بررسی قرار گیرد.

۳ – سرمایه ‌گذاران هر یک از طرفهای متعاهد که سرمایه ‌گذاری‌های آنها در قلمرو‌طرف متعاهد دیگر به علت جنگ یا سایر مخاصمات مسلحانه، انقلاب، یا حالت‌اضطراری ملی یا شورش دچار زیان شود، از رفتاری که نسبت به رفتار طرف متعاهد مزبور ‌با سرمایه ‌گذاران خود یا سرمایه ‌گذاران هر کشور ثالث در خصوص اعاده مال، پرداخت ‌غرامت، جبران خسارت یا عوض دیگری که دارای ارزش مالی باشد، نا مساعدتر نباشد،‌برخوردار خواهند بود. این گونه پرداختها باید آزادانه قابل انتقال باشد.