نویست ورود

ماده ۲ قانون موافقتنامه حمل و نقل هوائی بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری خلق چین

مصوب ۱۳۸۰/۱۱/۲۴ · مجلس شورای اسلامی

ماده ۲

اعطای حقوق
۱ - هر طرف متعاهد جهت انجام سرویسهای هوائی بین‌المللی منظم به وسیله شرکت (‌های) هواپیمائی تعیین شده طرف متعاهد دیگر حقوق زیر را به‌طرف متعاهد دیگر اعطاء می‌نماید:
‌الف - پرواز بدون فرود از فراز سرزمین طرف متعاهد دیگر در مسیرهائی که توسط مقامات هواپیمائی طرف متعاهد دیگر تجویز شده باشد.
ب - توقف در سرزمین مذکور به منظورهای غیر حمل و نقل، مشروط به تصویب مقامات هواپیمائی طرف متعاهد دیگر، و
ث - توقف در سرزمین مذکور به منظور سوار و پیاده کردن مسافر، بارگیری و تخلیه بار و پست در حمل و نقل بین‌المللی در نقاط مشخص شده در‌جدول مسیر پیوست این موافقتنامه.
۲ - استفاده از حقوق حمل و نقل در نقاط واسط و ماوراء مندرج در جدول مسیر پیوست این موافقتنامه مشروط به مذاکره و موافقت شرکتهای‌ هواپیمائی تعیین شده طرفهای متعاهد و تصویب مقامات هواپیمائی آنها خواهد بود.
۳ - هیچ یک از مقررات این ماده نباید به نحوی تفسیر شود که به شرکت(‌های) هواپیمائی یک طرف متعاهد این حق را اعطاء کند که در داخل سرزمین‌طرف متعاهد دیگر از نقطه‌ای به نقطه دیگر مبادرت به حمل مسافر، بار و پست در قبال مزد یا کرایه نماید.
۴ - در مناطقی که در آن مخاصمات مسلحانه جریان دارد و یا در اشغال نظامی است و نیز در مناطقی که تحت تأثیر مخاصمات مسلحانه یا اشغال‌نظامی قرار گرفته انجام سرویسهای موضوع این ماده منوط به تصویب مقامهای صلاحیتدار مربوط خواهد بود.

بازنشر متن رسمی برای مطالعه؛ مرجع رسمی: سامانهٔ قوانین و مقررات. متن رسمی از qavanin.ir