ماده ۱ قانون موافقتنامه همکاری های علوم و فناوری بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری هند

طرفین سطح همکاری‌ها در زمینه علوم و فناوری بین طرفین را بر مبنای ‌برابری و منافع متقابل ارتقاء خواهند بخشید و با توافق دو جانبه زمینه‌های مطلوب چنین ‌همکاری‌هائی را با درنظر گرفتن تجارب دانشمندان، دانشگاهیان و متخصصین فناوری ‌کشورشان (‌که از این پس.« کارشناسان» خوانده می‌شوند) و همچنین امکانات و‌فرصت‌های موجود و قابل دسترسی تعیین خواهند نمود.
زمینه‌های زیر به عنوان گامهای آغازین این همکاری مورد توافق قرار گرفتند:
الف - فناوری ارتباطات و اطلاعات
ب - انرژی
پ - فناوری صنعتی
ت - محیط زیست
ث - تحقیقات مواد اولیه دارویی
ج - فناوری غذایی
چ - توسعه پایدار
ح - فناوری اطلاعات
خ - بیوتکنولوژی
د - یا سایر زمینه‌هایی که با مشاوره متقابل طرفین معین می‌شود.