ماده ۱ قانون موافقتنامه حمل و نقل هوایی بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری دمکراتیک سوسیالیستی ‌سریلانکا

الف - اصطلاح «‌کنوانسیون» به کنوانسیون هواپیمایی کشوری بین‌المللی که در تاریخ شانزدهم آذرماه ۱۳۲۳ هجری شمسی برابر با هفتم دسامبر ۱۹۴۴‌میلادی در شیکاگو برای امضاء مفتوح گردید، اطلاق می‌شود و شامل هر ضمیمه‌ای که به موجب ماده (۹۰) آن کنوانسیون تصویب شده و هر اصلاحیه‌ضمیمه یا کنوانسیون که به موجب مواد (۹۰) و (۹۴) آن به تصویب رسیده تا جایی که برای طرف‌های متعاهد لازم‌الاجراء شده است، خواهد بود.

ب - اصطلاح «‌مقامات هواپیمایی» در مورد جمهوری اسلامی ایران به «‌سازمان هواپیمایی کشوری» و هر شخص یا سازمانی که مجاز به انجام وظایف‌فعلی آن سازمان یا وظایف مشابه آن باشد اطلاق می‌گردد و در مورد دولت جمهوری دمکراتیک سوسیالیستی سریلانکا به وزیر هواپیمایی کشوری و‌هر شخص یا سازمانی که مجاز به انجام وظایف فعلی آن وزیر یا وظایف مشابه آن باشد، اطلاق می‌شود.

پ - اصطلاح «‌شرکت هواپیمایی تعیین شده» به شرکت هواپیمایی اطلاق می‌شود که به موجب مفاد ماده (۳) موافقتنامه حاضر تعیین شود و اجازه‌فعالیت بیابد.

ت - اصطلاح «‌ظرفیت» در مورد هواپیما به میزان بارگیری مؤثر آن هواپیما در یک مسیر یا قسمتی از مسیر و اصطلاح «‌ظرفیت» در مورد «‌سرویس‌مورد توافق» به ظرفیت هواپیما در چنین سرویسی ضرب در دفعات پرواز چنین هواپیما طی زمان معین در تمام یا قسمتی از مسیر اطلاق می‌شود.

ث - اصطلاح «‌سرزمین» در مورد یک کشور دارای همان معانی است که در ماده (۲) کنوانسیون برای آن ذکر شده است.

ج - اصطلاحات «‌سرویس هوایی» ، «‌سرویس هوایی بین‌المللی» ، «‌شرکت هواپیمایی» و «توفق[توقف] به منظورهای غیر حمل و نقل» به ترتیب دارای همان‌معانی است که در ماده (۹۶) کنوانسیون برای آنها ذکر شده است.

چ - اصطلاح «‌نرخ» به قیمتی اطلاق می‌شود که برای حمل مسافر، بار همراه و غیر همراه پرداخت گردد و شامل شرایطی که به موجب آن قیمت‌های‌مزبور اعمال می‌شود از جمله قیمت‌ها و شرایط مقرر برای نمایندگی‌ها و سایر خدمات جنبی به استثنای دستمزدها و شرایط حمل پست، می‌شود.
‌تفاهمی حاصل است که عناوین مواد موافقتنامه حاضر معانی هیچ یک از مقررات آن را به نحوی از انحاء محدود نمی‌کند یا توسعه نمی‌دهد.