ماده ۲ قانون موافقتنامه همکاری های امنیتی میان دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت کویت

۱- تبادل اطلاعات مربوط به مرتکبین جرائم مذکور در ماده قبل و افراد و گروههای عامل ارتکاب جرائم سازمان یافته و تروریستی.

۲- تبادل اطلاعات و تجربیات مربوط به شیوه های فعالیت افراد و ساختارهای تشکیلاتی مرتکبان جرائم سازمان یافته و تروریسم و روشهای مبارزه با این جرائم.

۳- تبادل و اعزام کارشناسان و متخصصان در زمینه های مختلف امنیتی، در صورت نیاز.

۴- برگزاری دوره های آموزشی جهت افراد پلیس براساس درخواست هریک از طرفین به منظور ارتقاء ظرفیت و شیوه های لازم در دستگاه پلیس.

۵- تشکیل و مبادله گروههای کاری مشترک در زمینه تحقیقات علمی مربوط به جرم شناسی و کشف جرائم در صورت نیاز.

۶- تبادل اطلاعات در خصوص فنون، تجهیزات و دستگاههایی که در هریک از دو کشور جهت استفاده در زمینه مبارزه با جرائم و کشف آنها ساخته می شود.

۷- بازدید متقابل کارشناسان طرفین از کارخانه های تولید تجهیزات امنیتی و بررسی درخواستهای طرفین برای تولید و خرید این تجهیزات با رعایت مقررات یادشده در ماده(۵) این موافقتنامه.

۸- هماهنگی و مشورت در خصوص مبارزه با جرائم سازمان یافته در دوکشور.

۹- تبادل تجربیات در زمینه رویارویی با بلایای طبیعی.

۱۰- تبادل اطلاعات در خصوص مرتکبین جرائم از اتباع دوکشور در کشوردیگر.

۱۱- اعزام متقابل کارشناسان، اساتید و دانشجویان مؤسسات آموزشی پلیسی و امنیتی به منظور آموزش و یادگیری شیوه ها و فنون نوین کشف جرائم، براساس پروتکلی که طرفین در این زمینه به امضاء خواهند رساند.

۱۲- تبادل اطلاعات و تجربیات درخصوص روشهای مبارزه با جرائم مواد مخدر و داروهای روانگردان، فن آوری پیشرفته و جدید تجهیزات مبارزه و پیشگیری از اعتیاد و نیز معالجه و بازپروری معتادان.

۱۳- تبادل نشریات و نتایج تحقیقات علمی در زمینه های امنیتی که طرفین تعیین می نمایند.

۱۴- اعلام متقابل اقدامات امنیتی استثنائی در مورد اتباع هریک از طرفین در خاک طرف دیگر از طریق مجاری دیپلماتیک.

۱۵- اعلام متقابل هریک از طرفین در مورد زمان و مکان برگزاری کنفرانس ها و گردهمایی های علمی و تخصصی که در زمینه های امنیتی در دوکشور برگزار می گردد و نیز فراهم نمودن فرصتهای لازم جهت مشارکت در آنها.