قانون موافقتنامه همکاری های امنیتی میان دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت کویت

موافقتنامه همکاری های امنیتی میان دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت کویت، مشتمل بر یک مقدمه و نه ماده به شرح پیوست تصویب و اجازه مبادله اسناد آن داده می شود.

زمینه های همکاری:
طرفین در زمینه های زیرهمکاری خواهند نمود:
۱- مبارزه مؤثر با تهیه، تولید،انباشت، توزیع، حمل، قاچاق و مصرف غیرمجاز مواد مخدر، داروهای روانگردان و موادشیمیایی اساسی که در تولید آنها مورد استفاده قرار می گیرد، پیشگیری از اعتیاد، درمان و بازپروری معتادان به مواد مخدر درچهارچوب اصول و مقررات کنوانسیونهای بین المللی.
۲- پیشگیری و مقابله با قاچاق کالا و آثارتاریخی و فرهنگی، جعل اسناد دولتی مانند مدارک مسافرتی و فعالیتهای اقتصادی غیرقانونی از قبیل جعل پول و کارتهای اعتباری، محاسبه عواید و منافع ناشی از فعالیتهای پولشوئی و توقیف درآمدها و سودهای مالی ناشی از فعالیتهای یادشده و اتخاذ اقدامات قانونی در این مورد.
۳- مبارزه با ساخت، توزیع، انباشت، حمل و قاچاق موادمنفجره، اسلحه و مهمات.
۴- مبارزه با فعالیتهای خصمانه در سرزمین هریک از طرفین علیه امنیت ملی طرف دیگر.
۵- تلاش در جهت پیشگیری وجلوگیری از تردد غیرقانونی اشخاص بین دوکشور.
۶- پیشگیری و مبارزه با جرائم سازمان یافته.
۷- پیشگیری و مبارزه با جرائم علیه محیط زیست.
۸- مبارزه با دزدی دریایی و جرائم حمل و نقل دریایی.
۹- عملیات نجات دریایی و رویارویی با بلایای ناشی از حوادث طبیعی.

روشهای همکاری:
طرفین درچهارچوب همکاری در زمینه های یادشده در ماده (۱) این قانون اقدامات ذیل را به عمل می آورند:

کمیته مشترک:
طرفین کارگروه (کمیته) مشترکی به ریاست وزراء کشور طرفین یا نمایندگان آنها با هدف نظارت بر حسن اجراء مقررات این موافقتنامه، فعال نمودن همکاریهای توافق شده و تعیین روشهای اجراء آنها و مشورت در خصوص مسائل جدید تشکیل خواهند داد. در هرحال این کارگروه(کمیته) به طور متناوب هردوسال یک بار و یا عنداللزوم براساس توافق طرفین یا درخواست یکی از آنها، دریکی از دو کشور تشکیل می شود.

مرجع صالح برای اجراء این موافقتنامه و مرجع تماس:
وزارتخانه های کشور در هریک از دوکشور مرجع صالح برای اجراء مفاد این موافقتنامه می باشند. هریک از طرفین، مرجع تماسی را که دارای اختیارات لازم جهت ارتباط مستقیم با طرف دیگر برای تسهیل و تسریع در اجراء تشریفات مربوط به زمینه های همکاریهای مذکور در این موافقتنامه باشد، از طریق مجاری دیپلماتیک به طرف دیگر معرفی می نماید.

هزینه های مالی
درصورتی که هریک از طرفین براساس مقررات این موافقتنامه مایل به شرکت در دوره های کارآموزی و آموزشی که طرف دیگر در جهت منافع خود برگزار می کند یا تولید یا خرید هرگونه تجهیزات امنیتی و انجام تحقیقات اضافی و دیگر اقدامات مربوط به آن باشد که در برگیرنده هرگونه هزینه مالی غیرمتعارف است، توافقنامه جداگانه ای میان طرفین تنظیم می شود که به موجب آن هزینه های مربوط و نحوه پرداخت آن مشخص می گردد.

خودداری از اجراء درخواست هریک از طرفین حق امتناع از اجراء درخواست طرف دیگر را در صورتی که موارد ذیل برآن مترتب باشد، خواهد داشت:
۱- خدشه دار نمودن حق حاکمیت کشور درخواست شونده یا اخلال در منافع ، یا امنیت ملی، قوانین و مقررات جاری داخلی، نظم عمومی یا تعهدات بین المللی آن.
۲- اخلال در جریان دادرسی یا نادیده گرفتن اعتبار احکام قضائی لازم الاجراء صادره از سوی دادگاههای کشور درخواست شونده.
کشور درخواست شونده باید دلائل امتناع خود از اجراء درخواست را از طریق مجاری دیپلماتیک یا مرجع تماس به اطلاع کشور درخواست کننده برساند.

اختلافات در تفسیر:
هرگونه اختلاف میان طرفین در خصوص تفسیر مفاد این موافقتنامه به صورت دوستانه از طریق مجاری دیپلماتیک حل و فصل می شود.

اجراء موافقتنامه:
این موافقتنامه براساس مقررات قانون اساسی جاری دوکشور به تصویب می رسد و سی روز پس از مبادله اسناد تصویب یادشده از طریق مجاری دیپلماتیک به مدت پنج سال لازم الاجراء خواهد بود. در صورت عدم اعلام یکی از طرفین به طرف دیگر مبنی بر تمایل به خاتمه دادن آن، در مدتی حداقل شش ماه پیش از پایان زمان اعتبار، این موافقتنامه خود به خود برای دوره های مشابه تمدید می گردد.
درخواست پایان اعتبار این موافقتنامه ، مانع از اجراء درخواستهای ارائه شده از سوی دوطرف تا پایان مدت اعتبار موافقتنامه نمی گردد.

مقررات عمومی: