ماده ۶ قانون موافقتنامه همکاری های امنیتی میان دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت کویت

خودداری از اجراء درخواست هریک از طرفین حق امتناع از اجراء درخواست طرف دیگر را در صورتی که موارد ذیل برآن مترتب باشد، خواهد داشت:
۱- خدشه دار نمودن حق حاکمیت کشور درخواست شونده یا اخلال در منافع ، یا امنیت ملی، قوانین و مقررات جاری داخلی، نظم عمومی یا تعهدات بین المللی آن.
۲- اخلال در جریان دادرسی یا نادیده گرفتن اعتبار احکام قضائی لازم الاجراء صادره از سوی دادگاههای کشور درخواست شونده.
کشور درخواست شونده باید دلائل امتناع خود از اجراء درخواست را از طریق مجاری دیپلماتیک یا مرجع تماس به اطلاع کشور درخواست کننده برساند.