ماده ۱۲ قانون موافقتنامه تشویق و حمایت متقابل از سرمایه گذاری بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری غنا

۱ـ اگر هر اختلافی بین طرف متعاهد سرمایه پذیر و یک یا چند سرمایه گذار طرف متعاهد دیگر درباره یک سرمایه گذاری بروز کند، طرف متعاهد سرمایه پذیر و سرمایه گذار (سرمایه گذاران) مزبور در ابتداء تلاش خواهند کرد که اختلاف را به صورت دوستانه از طریق مذاکره و مشاوره حل و فصل کنند.

۲ـ چنانچه طرف متعاهد سرمایه پذیر و سرمایه گذار (سرمایه گذاران) مزبور نتوانند ظرف شش ماه از تاریخ ابلاغ ادعا توسط یک طرف به دیگری به توافق برسند، سرمایه گذار (سرمایه گذاران) مربوطه می تواند اختلاف را به هریک از موارد زیر ارجاع نماید:
الف ـ دادگاه ذی صلاحی که در قلمرو آن سرمایه گذاری انجام پذیرفته است، یا
ب ـ مرکز بین المللی حل و فصل اختلافات سرمایه گذاری (ایکسید) که توسط کنوانسیون حل و فصل اختلافات سرمایه گذاری بین دولتها و اتباع دولتهای دیگر که در تاریخ۲۸/۱۲/۱۳۴۳ هجری شمسی برابر با ۱۸ مارس ۱۹۶۵ میلادی در واشنگتن برای امضاء مفتوح شده، تشکیل شده است در صورتی که هر دو طرف متعاهد عضو این کنوانسیون باشند، یا
پ ـ دیوان داوری موردی که به موجب یک توافق خاص بین طرفها تشکیل شود، یا
ت ـ دیوان داوری موردی که به موجب قواعد داوری کمیسیون حقوق تجارت بین الملل سازمان ملل متحد تشکیل شود.

۳ـ هیأت داوری با توجه به سایر مواردی که طرفهای متعاهد توافق نموده اند آیین و محل داوری را تعیین خواهند نمود.

۴ـ تصمیمات هیأت داوری برای طرفهای متعاهد قطعی و لازم الاتباع است.