ماده ۱۳ قانون موافقتنامه تشویق و حمایت متقابل از سرمایه گذاری بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری غنا

۱ـ اختلافات بین طرفهای متعاهد در رابطه با تفسیر یا اجراء این موافقتنامه ابتداء باید از طریق مجاری دیپلماتیک حل و فصل شود.

۲ـ اگر اختلاف بین طرفهای متعاهد بدین ترتیب ظرف شش ماه حل نشود، هر یک از طرفها می تواند طبق قوانین و مقررات خود ضمن ارسال اطلاعیه به طرف متعاهد دیگر، اختلاف را به یک دیوان داوری ارجاع نماید.

۳ - دیوان داوری مزبور برای هریک از موارد به شرح زیر تشکیل خواهد شد. ظرف دوماه پس از دریافت درخواست برای داوری، هر طرف متعاهد یک عضو دیوان را تعیین خواهد نمود. سپس آن دو عضو یک تبعه کشور ثالث را که با تأیید دو طرف متعاهد به عنوان سرداور دیوان تعیین خواهد شد انتخاب می نمایند. سرداور باید ظرف دو ماه پس از تاریخ انتصاب دو عضو دیگر تعیین شود.

۴ - اگر ظرف مدت تعیین شده در بند (۳) این ماده انتصابات لازم انجام نشود هر طرف متعاهد می تواند، در صورت نبودن توافقی دیگر، از رئیس دیوان بین المللی دادگستری دعوت نماید که انتصابات لازم را به عمل آورد. اگر رئیس دیوان تبعه یکی از طرفهای متعاهد یا به نحو دیگری از انجام وظیفه مذکور معذور باشد، از معاون رئیس دعوت خواهد شد تا انتصابهای لازم را انجام دهد. اگر معاون رئیس نیز تبعه یکی از طرفهای متعاهد یا از انجام وظیفه مذکور معذور باشد، از عضو ارشد دیوان بین المللی دادگستری که تبعه هیچ یک از طرفهای متعاهد نباشد، برای انجام انتصابات لازم دعوت به عمل خواهد آمد.

۵ ـ دیوان داوری با اکثریت آراء اتخاذ تصمیم خواهد کرد. تصمیمات دیوان برای هر دو طرف متعاهد قطعی است. هر طرف متعاهد باید هزینه های عضو خود در دیوان و نمایندگی خود در مراحل داوری را بپردازد، هزینه سرداور و سایر هزینه ها باید به طور مساوی توسط طرفهای متعاهد تقبل شود. در هر صورت، دیوان می تواند، به تشخیص خود، تعیین کند که سهم بیشتری از هزینه ها توسط یک طرف متعاهد پرداخت گردد، و این حکم برای هر دو طرف متعاهد لازم الاتباع خواهد بود.

۶ - هیأت داوری با توجه به سایر مواردی که طرفهای متعاهد توافق نموده اند آیین و محل داوری را تعیین خواهد نمود.