ماده ۱
اصطلاحات و واژه های استفاده شده در این دستورالعمل به شرح زیر تعریف شده اند.
۱) بانک مرکزی: بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران
۲) مرکز مبادله: شرکت مرکز مبادله ارز و طلای ایران
۳) سرفصل ارز خدماتی: سرفصل مصارف ارزی خدماتی غیر بازرگانی موضوع بخش سوم مجموعه مقررات ارزی بانک مرکزی
۴) ارز خدماتی: ارزهای موضوع سرفصل ارزی خدماتی غیر بازرگانی
۵) سامانه: سامانه ارز خدماتی مرکز مبادله
۶) عامل تأمین ارز:بانک ها یا صرافی های دارای مجوز یا اشخاص مورد تأیید بانک مرکزی
۷) متقاضی: اشخاص حقیقی و حقوقی متقاضی ارز خدماتی
۸) دستگاه: اشخاص حقوقی مورد تأیید بانک مرکزی که وظیفه راستی آزمایی و تأیید یا رد درخواست ارز متقاضی ارز خدماتی را بر عهده دارند.
۹) دستگاه اجرائی: اشخاص حقوقی موضوع ماده (۵) قانون خدمات کشوری مصوب هشتم مهرماه ۱۳۸۶
۱۰) نماینده مقیم: شخص حقیقی معرفی شده از سوی دستگاه جهت حضور در محل مرکز مبادله به منظور پاسخگویی به متقاضی ارز خدماتی
۱۱) تخصیص ارز: اختصاص وجوه ارزی به متقاضی و معرفی به عامل تأمین ارز
۱۲) تأمین ارز: انجام معامله ارز با متقاضی در قالب پرداخت نقدی اسکناس و یا حواله ارز توسط عامل تأمین ارز
۱۳) حساب واسط مرکز مبادله: حساب ریالی متعلق به مرکز مبادله
۱۴) حساب ریالی: حساب بانکی ریالی به نام متقاضی نزد بانک های عامل
۱۵) کد مجوز تأمین ارز: شناسه منحصر به فردی است که پس از تأیید درخواست متقاضی توسط دستگاه صادر می شود. این شناسه در خصوص حواله ارزی بلافاصله پس از صدور و در خصوص ارز اسکناس پس از پرداخت معادل ریالی ارز مورد درخواست و کارمزد آن در اختیار متقاضی قرار می گیرد.