ماده ۱۲ قانون موافقتنامه تشویق و حمایت متقابل از سرمایه گذاری بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت پادشاهی سوئد

۱- اختلافاتی که ممکن است بین یک طرف متعاهد و سرمایه ‌گذار طرف متعاهد دیگر درمورد یک سرمایه ‌گذاری در چهارچوب این موافقتنامه بروز کند باید به طور کتبی توسط سرمایه‌ گذار به اطلاع طرف متعاهد نخست برسد. طرفین ذی ‌ربط تا آنجا که ممکن است سعی خواهند کرد این اختلافات را به ‌طور دوستانه حل و فصل کنند.

۲- اگر این اختلافات ظرف مدت شش ماه از تاریخ اطلاعیه کتبی مذکور در بند .(۱) به طور دوستانه حل و فصل نشود اختلاف می تواند به انتخاب سرمایه‌ گذار ارجاع شود به :
الف - دیوان داوری موردی که به موجب قواعد داوری کمیسیون حقوق تجارت بین‌الملل سازمان ملل متحد (آنسیترال ) تشکیل شود .
ب- مرکز بین‌المللی حل و فصل اختلافات سرمایه ‌گذاری، ایجاد شده طبق کنوانسیون حل و فصل اختلافات سرمایه‌ گذاری بین دولتها و اتباع دولتهای دیگر که در تاریخ ۲۸/ ۱۲/ ۱۳۴۳ هجری شمسی برابر با ۱۸ مارس ۱۹۶۵ میلادی در واشنگتن برای امضاء مفتوح شد، چنانچه هر دو طرف متعاهد عضو کنوانسیون باشند، یا،
پ - اتاق بازرگانی بین‌المللی (ICC) به موجب قواعد داوری آن.

۳- هر طرف متعاهد بدینوسیله با ارجاع هر اختلاف مربوط به سرمایه ‌گذاری به هریک از مراجع فوق الذکر موافقت می نماید.

۴- در جریان رسیدگی داوری یا اجرای یک حکم، طرف متعاهد درگیر در اختلاف نبایداعتراض نماید که سرمایه ‌گذار طرف متعاهد دیگر به موجب یک قرارداد بیمه برای تمام یا بخشی از زیانها خسارت دریافت نموده است .

۵- هر رأی داوری که به‌ موجب این ماده صادر شود برای طرفین اختلاف قطعی و لازم‌الاجراء است. هر طرف متعاهد بدون تأخیر مفاد رأی مزبور را اجرا خواهد نمود و زمینه اجراء رأی را در قلمرو خود فراهم خواهد کرد.