ماده ۲۲ قانون معاهده انتقال محکومان بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری سوسیالیستی ویتنام

۱- این معاهده منوط به تصویب به موجب قوانین هر یک از طرف ها خواهد بود. هر طرف در اسرع وقت به صورت کتبی و از طریق مجاری سیاسی (دیپلماتیک) پس از تکمیل تشریفات قانونی مورد نیاز خود برای لازم الاجرا شدن این معاهده، طرف دیگر را مطلع خواهد نمود. این معاهده پس از شصت (۶۰) روز از تاریخی که هر یک از طرف ها آخرین اطلاعیه در مورد تصویب طرف دیگر را از طریق مجاری سیاسی (دیپلماتیک) دریافت می کند، لازم الاجرا خواهد شد.

۲- این معاهده برای مدت نامحدودی لازم الاجرا خواهد بود. با این حال، ممکن است توسط هر یک از طرف ها با اعلان کتبی مبنی بر خاتمه به طرف دیگر، خاتمه یابد. اختتام شش (۶) ماه پس از تاریخی لازم الاجرا خواهد شد که چنین اعلانی توسط طرف دیگر دریافت می شود.

۳- انقضا یا اختتام اعتبار این معاهده تأثیری بر درخواست های انتقال ارسالی که در طول مدت اعتبار آن ارائه می شود، نخواهد داشت.
برای گواهی مراتب بالا، امضا کنندگان زیر که به طور مقتضی از طرف کشورهای متبوع خود مجاز می باشند، این معاهده را امضا نموده اند.

این معاهده، در دو نسخه در تهران در تاریخ ۳۱ اردیبهشت ماه ۱۴۰۲ هجری شمسی، برابر با ۲۱ می ۲۰۲۳ میلادی به زبان های فارسی، ویتنامی و انگلیسی تنظیم گردید که همه متون از اعتبار یکسان برخوردار می باشند. در صورت وجود هرگونه اختلاف در تفسیر، متن انگلیسی ملاک خواهد بود.