ماده ۱۲ قانون موافقتنامه تشویق و حمایت مقابل از سرمایه گذاری بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت مالزی

۱ - چنانچه اختلافی میان طرف متعاهد سرمایه پذیر و یک سرمایه گذار طرف متعاهد دیگر درباره یک سرمایه گذاری بروز کند، طرفهای اختلاف در ابتدا تلاش خواهند کرد که اختلاف را از طریق مذاکره و مشاوره به صورت دوستانه حل و فصل کنند.

۲ - چنانچه این اختلاف ظرف مدت شش ماه از تاریخ اطلاع از درخواست حل و فصل دوستانه حل و فصل نشود، سرمایه گذار می تواند اختلاف را به دادگاههای صالح یا داوری طرف متعاهد سرمایه پذیر و یا به داوری بین المللی ارجاع نماید.

۳ - هرگاه سرمایه گذار اختلاف را به محکمه صلاحیتدار یا دادگاه طرف متعاهد سرمایه پذیر یا به داوری بین المللی ارجاع دهد، این انتخاب نهایی خواهد بود.

۴ - هرگاه اختلاف به داوری بین المللی ارجاع شود، سرمایه گذار می تواند اختلاف را ارجاع نماید به :
الف - مرکز بین المللی حل و فصل اختلافات سرمایه گذاری که به موجب کنوانسیون حل و فصل اختلافات سرمایه گذاری بین دولتها و اتباع دولتهای دیگر که در تاریخ هجدهم مارس ۱۹۶۵ میلادی (برابر با ۲۷/۱۲/۱۳۴۳هجری شمسی ) در واشنگتن برای امضاء مفتوح شده تشکیل گردیده است . چنانچه یا به محض اینکه هر دو طرف متعاهد به کنوانسیون مذکور پیوسته باشند، هر طرف متعاهد بدینوسیله موافقت خود را نسبت به این شیوه داوری اعلام می دارد، یا
ب - یک دیوان داوری موردی که بر طبق قواعد داوری کمیسیون حقوق تجارت بین الملل سازمان ملل (آنسیترال ) تشکیل می شود، یا
ج - هر داوری بین المللی یا دیوان داوری موردی که طرفهای اختلاف در مورد آن توافق نمایند.

۵ - رأی داوری قطعی و برای طرفهای اختلاف لازم الاتباع خواهد بود.