ماده ۱۶ قانون موافقتنامه استرداد مجرمان بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری آفریقای جنوبی

۱ ـ کشور درخواست‌شونده با توجه به حدود اجازه داده شده در قوانین خود می‌تواند تمام داراییها، از جمله اموال و اسنادی را که در قلمرو کشورش یافت شود و بر اثر ارتکاب جرم به دست آمده باشد، یا به آن مربوط باشد یا درصورت موافقت با استرداد ممکن است به عنوان مدرک به‌آنها نیاز باشد، توقیف کند و به کشور درخواست‌کننده تحویل دهد.

۲ ـ داراییهای مذکور دربند(۱) را در صورتی می‌توان به کشور درخواست‌کننده تحویل داد که کشور مزبور چنین تقاضایی کرده باشد، حتی اگر استرداد مجرم به علت مرگ، ناپدید شدن یا گریختن شخص مورد درخواست از بازداشت، غیرممکن شود.

۳ ـ درمواردی که داراییهای مذکور در قلمرو قضائی کشور درخواست‌شونده مشمول توقیف یا مصادره باشد، کشور درخواست‌شونده پس از دریافت اطمینان از طرف کشور درخواست‌کننده دایر بر بازگرداندن داراییهای مذکور در یک مهلت مقرر یا در اسرع وقت، می‌تواند داراییهای مذکور را به طور موقت به کشور درخواست‌کننده تحویل دهد.
کشور درخواست‌شونده، همچنین درصورتی که برای ادامه رسیدگی‌های کیفری در قلمرو قضائی کشور خود به آنها نیاز باشد، می‌تواند تحویل این داراییها را به تعویق بیندازد.

۴ ـ هرگونه حقوق احتمالی متعلق به کشور درخواست‌شونده یا اشخاص ثالث در اموال فوق‌الذکر باید با توجه به قوانین کشور درخواست‌شونده محترم شمرده و رعایت شود.