نویست ورود

ماده ۱۷ قانون موافقتنامه استرداد مجرمان بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری آفریقای جنوبی

مصوب ۱۳۸۶/۰۳/۲۲ · مجلس شورای اسلامی

ماده ۱۷

اصل اختصاصی بودن
۱ ـ شخصی را که به موجب این موافقتنامه مسترد می‌شود نمی‌توان به علت ارتکاب جرم در تاریخی که به دوره پیش از استرداد نامبرده مربوط می‌شود در کشور درخواست‌کننده بازداشت، محاکمه، یا مجازات کرد، به استثناء جرمی که:
الف- با استرداد مجرم به علت ارتکاب آن موافقت شده باشد یا هر جرم قابل استرداد دیگری که بتوان شخص را در رابطه با آن برمبنای احراز وقایعی که درخواست استرداد براساس آنها پذیرفته شده است، محکوم کرد، یا جرم از نوع جرم کوچکتر و بخشی از جرم اصلی باشد.
ب- مقام صلاحیتدار کشور درخواست‌شونده با بازداشت، محاکمه، یا مجازات آن شخص به علت ارتکاب آن موافقت کند. از نظر این بند:
(۱)کشور درخواست‌شونده می‌تواند تحویل اسناد مندرج در ماده (۹) را تقاضا کند.
(۲) کشور درخواست‌کننده می‌تواند شخص مسترد شده را به مدت شصت روز یا تا هر مدت دیگری که کشور درخواست ‌شونده مجاز بداند، با توجه به ادامه رسیدگی به تقاضای مذکور، بازداشت کند.
۲ ـ بند (۱) این ماده در موارد زیر اعمال نخواهد گردید:
الف ـ هرگاه شخص مسترد شده، قلمرو کشور درخواست‌کننده را پس از استرداد ترک کند و داوطلبانه به آن بازگردد.
ب ـ هرگاه شخص مسترد شده، فرصتی برای ترک قلمرو کشور درخواست‌کننده دراختیار داشته ولی به فاصله سی روز پس از تبرئه نهایی از جرمی که استرداد وی به جهت ارتکاب اَن صورت گرفته است، قلمرو آن کشور را ترک نکرده باشد. مدتی که طی آن شخص مذکور به علل خارج از کنترل وی نتواند قلمرو کشور درخواست‌کننده را ترک نماید، جزء این مدت محسوب نخواهد شد.

بازنشر متن رسمی برای مطالعه؛ مرجع رسمی: سامانهٔ قوانین و مقررات. متن رسمی از qavanin.ir