ماده ۴ قانون الحاق دولت جمهوری اسلامی ایران به کنوانسیون بین المللی نایروبی درباره انتقال لاشه کشتی ها

۱ـ این کنوانسیون در مورد اقدامات اتخاذ شده به موجب کنوانسیون بین‌المللی مربوط به مداخله در دریای آزاد در مواقع سوانح آلودگی نفتی، مصوب ۱۹۶۹میلادی (برابر با ۱۳۴۸ هجری شمسی)آن‌طور که اصلاح شده یا پروتکل مربوط به مداخله در دریای آزاد در مواقع آلودگی توسط مواد غیرنفتی، مصوب ۱۹۷۳ میلادی (برابر با ۱۳۵۲ هجری‌شمسی) آن‌طور که اصلاح شده، اعمال نخواهد شد.

۲ـ این کنوانسیون در مورد هیچ کشتی جنگی یا کشتی دیگر تحت مالکیت یا بهره‌برداری یک دولت که در زمان استفاده تنها برای مقاصد غیر بازرگانی دولت مورد استفاده قرار می‌ گیرد، اعمال نخواهد شد مگر این که آن دولت به نحو دیگری تصمیم بگیرد.

۳ـ چنانچه دولت عضوی تصمیم به اعمال این کنوانسیون در مورد کشتیهای جنگی خود یا سایر کشتیهای مذکور در بند (۲) ماده (۳) این کنوانسیون بگیرد، باید دبیرکل را از این امر با تصریح شرایط چنین اعمالی آگاه نماید.

۴ـ الف ) چنانچه دولت عضوی به موجب بند(۲) ماده (۳) این کنوانسیون، اطلاعیه‌ای را صادر کرده، باشد، مفاد زیرین این کنوانسیون در قلمرو آن از جمله دریای سرزمینی اعمال نخواهد شد:
(۱) بند (۴) ماده (۲) این کنوانسیون
(۲) بند های (۱)، (۵)، (۷)، (۸)، (۹) و (۱۰) ماده (۹) این کنوانسیون
(۳) ماده (۱۵) این کنوانسیون
ب ) بند (۴) ماده (۹) این کنوانسیون، تا حدی که در مورد قلمرو از جمله دریای سرزمینی یک دولت عضو اعمال می‌شود باید به شرح زیر قرائت شود:
با رعایت قانون ملی دولت تحت تأثیر، مالک ثبت شده می‌تواند از طرف مالک با هر نجات‌دهنده یا شخص دیگری برای انتقال لاشه کشتی که مشخص شده خطری را ایجاد می‌کند، قرارداد منعقد نماید. قبل از شروع چنین انتقالی، دولت تحت تأثیر می‌تواند فقط تا حد ضروری برای حصول اطمینان از این که انتقال به روشی انجام می‌شود که طبق ملاحظات ایمنی و حفاظت از محیط ‌زیست دریایی است، شرایطی را برای چنین انتقالی وضع نماید.