ماده ۶ قانون الحاق دولت جمهوری اسلامی ایران به کنوانسیون بین المللی نایروبی درباره انتقال لاشه کشتی ها

تعیین خطر
به هنگام تعیین این که آیا لاشه کشتی خطری ایجاد می‌کند، معیارهای زیر باید توسط دولت تحت تأثیر در نظر گرفته شود :
الف ) نوع، اندازه و ساختار لاشه کشتی؛
ب ) عمق آب در منطقه؛
پ ) میزان جزر و مد و جریانات آب در منطقه؛
ت ) مناطق دریایی فوق العاده حساس شناسایی شده و در صورت اقتضاء تعیین شده طبق دستورالعملهای مصوب سازمان، یا در مواردی که اقدامات اجباری خاص به موجب بند(۶) ماده(۲۱۱) کنوانسیون سازمان ملل متحد درباره حقوق دریاها، مصوب ۱۹۸۲ میلادی (برابر با۱۳۶۱) هجری شمسی تصویب شده است، منطقه‌ای که به وضوح منطقه انحصاری اقتصادی تعریف شده است؛
ث ) نزدیک بودن مسیرهای کشتیرانی یا خطوط رفت و آمد ایجاد شده؛
ج ) تراکم و تواتر رفت و آمد کشتیها؛
چ ) نوع رفت و آمد؛
ح ) چیستی و مقدار محموله لاشه کشتی، مقدار و انواع نفت (مانند نفت سوخت و روغن روان‌کننده) موجود در لاشه کشتی و به ویژه خسارت احتمالی در صورت رها شدن محموله یا سوخت در محیط زیست دریایی؛
خ ) در معرض آسیب بودن تسهیلات بندری؛
د ) شرایط هواشناختی و آب نگاشتی غالب؛
ذ ) پستی و بلندی‌های زیرآبی در منطقه؛
ر ) ارتفاع لاشه کشتی در زیر یا بالای سطح آب در پایین‌ترین حد جزر و مد نجومی؛
ز ) نیم رخ‌های صوتی و مغناطیسی لاشه کشتی؛
ژ ) نزدیک ‌بودن تأسیسات فراساحلی، خطوط لوله، کابلهای‌ مخابراتی و سازه‌های مشابه؛ و
س ) هرگونه شرایط دیگری که ممکن است انتقال لاشه کشتی را ایجاب کند.