نویست ورود

ماده ۴ قانون موافقتنامه بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری ترکیه به منظور اجتناب از اخذ مالیات مضاعف و جلوگیری از فرار مالی در مورد مالیاتهای بردرآمد و سرمایه

مصوب ۱۳۸۲/۱۰/۲۳ · مجلس شورای اسلامی

ماده ۴

مقیم
۱ - از لحاظ این موافقتنامه اصطلاح «‌مقیم یک دولت متعاهد» به هر شخصی ‌اطلاق می‌شود که به موجب قوانین آن دولت، از حیث اقامتگاه، محل سکونت، محل‌ ثبت، محل مدیریت یا به جهات مشابه دیگر مشمول مالیات آن دولت باشد.
۲ – در صورتی که حسب مقررات بند (۱) این ماده شخص حقیقی، مقیم هر دو ‌دولت متعاهد باشد، وضعیت او به شرح زیر تعیین خواهد شد :
‌الف - او مقیم دولتی تلقی خواهد شد که در آن، محل سکونت دائمی در اختیار ‌دارد. اگر او در هر دو دولت محل سکونت دائمی در اختیار داشته باشد، مقیم دولتی تلقی‌ خواهد شد که در آن علائق شخصی و اقتصادی بیشتری دارد (‌مرکز منافع حیاتی).
ب - هرگاه نتوان دولتی را که وی در آن مرکز منافع حیاتی دارد تعیین کرد، یا چنانچه ‌او در هیچ یک از دو دولت، محل سکونت دائمی در اختیار نداشته باشد، مقیم دولت‌ متعاهدی تلقی خواهد شد که معمولاً در آنجا به سر می‌برد.
پ - هرگاه او معمولاً در هر دو دولت متعاهد به سر می‌برد یا در هیچ یک به سر‌نبرد، مقیم دولتی تلقی می‌شود که تابعیت آن را دارد.
ت - هرگاه او تابعیت هر دو دولت را داشته باشد یا تبعه هیچ یک از آنها نباشد،‌ موضوع با توافق مقامات صلاحیتدار دو دولت متعاهد حل و فصل خواهد شد.
۳ - درصورتی که حسب مقررات بند (۱)، شخصی غیر از شخص حقیقی مقیم هر‌دو دولت متعاهد باشد، آن شخص مقیم دولتی تلقی خواهد شد که دفتر ثبت شده وی در‌آن واقع است.

بازنشر متن رسمی برای مطالعه؛ مرجع رسمی: سامانهٔ قوانین و مقررات. متن رسمی از qavanin.ir