ماده ۲ قانون الحاق دولت جمهوری اسلامی ایران به کنوانسیون حفاظت از میراث فرهنگی زیر آب

۱- هدف این‌کنوانسیون تضمین و تقویت نحوه حفاظت از میراث فرهنگی زیرآب است.

۲- کشورهای عضو در جهت حفاظت از آثار فرهنگی زیرآب همکاری خواهند نمود.

۳- کشورهای عضو طبق مفاد این کنوانسیون از میراث فرهنگی زیرآب در جهت منافع بشریت حفاظت خواهند نمود.

۴- کشورهای عضو در صورت اقتضاء به طور مشترک یا مستقل، تمامی اقدامات مناسب را طبق این کنوانسیون و حقوق بین‌الملل که جهت حفاظت از میراث فرهنگی زیرآب ضروری است، اتخاذ خواهند نمود و در این راه از عملی‌ترین ابزارهایی که در اختیار دارند و طبق توانایی‌های خویش استفاده خواهند نمود.

۵- قبل از اجازه یا اقدام به هر فعالیتی که معطوف به میراث فرهنگی زیرآب باشد، حفاظت این میراث به حالت طبیعی خود به عنوان اولویت اول لحاظ خواهد شد.

۶- آن دسته از میراث فرهنگی زیرآب که بازیابی می‌شوند باید به صورتی ذخیره، نگهداری و مدیریت شوند که نگهداری آنها در درازمدت تضمین گردد.

۷- میراث فرهنگی زیرآب به صورت تجاری مورد بهره‌برداری قرار نخواهد گرفت.

۸- هیچ یک از مفاد این کنوانسیون طبق عرف کشوری و حقوق بین‌الملل از جمله کنوانسیون سازمان ملل متحد درمورد حقوق دریاها به عنوان تغییردهنده قواعد حقوق بین‌الملل و عرف کشوری مربوط به مصونیتهای حاکمیتی با حقوق یک کشور در ارتباط با کشتیها و هواپیماهای آن تفسیر نخواهد شد.

۹- کشورهای عضو تضمین می‌نمایند به تمامی بقایای انسانی که در آبهای دریایی، موجود می‌باشند، احترام شایسته گذاشته خواهد شد.

۱۰- دسترسی مسؤولانه و غیرمداخله‌گرایانه جهت مشاهده یا مستند نمودن میراث فرهنگی زیرآب که به‌صورت طبیعی قرار دارد باید جهت آگاهی، توجه و حفاظت عموم از آن میراث انجام گیرد، به جز در مواردی که این دسترسی با حفاظت و مدیریت آن میراث همخوانی نداشته باشند.

۱۱- هیچ اقدام یا فعالیتی که بر اساس این کنوانسیون انجام می‌گیرد، نباید زمینه اقامه ادعا، مخالفت یا تردید در مورد حاکمیت یا صلاحیت ملی را فراهم آورد.