ماده ۱۳ قانون موافقتنامه تشویق و حمایت متقابل از‌سرمایه‌گذاری بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت‌جمهوری کرواسی

۱ (الحاقی ۰۶/۱۱/۱۴۰۰)- هرگونه اختلاف بین یک طرف متعاهد و یک سرمایه‌گذار طرف دیگر باید‌ به‌طور مسالمت‌آمیز ازطریق مشاوره و مذاکره حل و فصل شود.

۲ (الحاقی ۰۶/۱۱/۱۴۰۰)- اگر این اختلافات ظرف مدت شش ماه از تاریخ ابلاغ کتبی دعویََ توسط یک‌طرف به طرف دیگر از این طریق حل و فصل نشود، اختلاف باید با رعایت قوانین و‌مقررات آنها، بنا به انتخاب سرمایه‌گذار(‌ان) ارجاع شود.
‌به :
- دیوان داوری اتاق بین‌المللی تجارت پاریس.
- دیوان داوری ویژه که برطبق قواعد داوری کمیسیون حقوق تجارت بین‌الملل‌ سازمان ملل متحد (‌ آنسیترال) تأسیس شده باشد.
- دادگاه صالحه طرف متعاهدی که سرمایه‌گذاری در قلمرو او انجام شده است.
- مرکز بین‌المللی حل و فصل اختلافات سرمایه‌گذاری (ICSID) که توسط «‌کنوانسیون حل و فصل اختلافات سرمایه‌گذاری بین دولتها و اتباع دولتهای دیگر» تشکیل‌شده است، درصورتی که طرفهای متعاهد هر دو این کنوانسیون را امضاء کرده باشند.

۳ (الحاقی ۰۶/۱۱/۱۴۰۰)- رأی دیوان داوری باید براساس موارد زیر باشد:
- مقررات این موافقتنامه.
- قانون داخلی طرف متعاهدی که سرمایه‌گذاری در قلمرو او انجام پذیرفته است.

۴ (الحاقی ۰۶/۱۱/۱۴۰۰)- تصمیمات دیوان داوری برای طرفهای اختلاف قطعی و الزام‌آور خواهد بود.‌ طرف متعاهدی که سرمایه‌گذاری در قلمرو او انجام شده است اجرای رأی در قلمرو خود ‌را تضمین خواهد کرد. ‌