ماده ۵ قانون الحاق دولت جمهوری اسلامی ایران به پروتکل ۱۹۸۸درارتباط با کنوانسیون بین المللی خط شاهین ۱۹۶۶

۱. پروتکل حاضر دوازده ماه پس از تاریخ تحقق یافتن دو شرط ذیل لازم الاجراء خواهد گردید:
الف) حداقل پانزده کشور که مجموع ناوگانهای تجاری آن ها از پنجاه درصد (۵۰ %) تناژ ناخالص کشتیرانی تجاری جهانی کمتر نباشد، رضایت خود را مبنی بر عضویت در این پروتکل بر طبق ماده (۴) ابراز نموده باشند، و
ب) شرایط لازم الاجرا شدن پروتکل ۱۹۸۸ در رابطه با کنوانسیون بین المللی ایمنی جان اشخاص در دریا، ۱۹۷۴ برآورده شده باشد، به شرط این که پروتکل حاضر تا قبل از اول فوریه ۱۹۹۲ میلادی (برابر با دوازده بهمن ۱۳۷۱ هجری شمسی) لازم الاجرا نشده باشد.

۲. برای کشورهائی که سند تصویب، پذیرش، تأیید یا الحاق در رابطه با پروتکل حاضر را بعد از زمانی که شرایط لازم الاجرا شدن آن تحقق یافته باشد اما قبل از تاریخ لازم الاجرا شدن تسلیم کرده اند، تصویب، پذیرش، تأیید یا الحاق در تاریخ لازم الاجرا شدن پروتکل حاضر یا سه ماه بعد از تاریخ تسلیم اسناد، هر کدام که دیرتر باشد، به مورد اجرا درخواهد آمد.

۳. هر سند تصویب، پذیرش، تأیید یا الحاق که پس از تاریخ لازم الاجراء شدن پروتکل حاضر تسلیم شود باید سه ماه پس از تاریخ تسلیم به مرحله اجراء درآید.

۴. بعد از تاریخی که اصلاحات پروتکل حاضر یا هر اصلاحیه ای بین متعاهدین به پروتکل حاضر به کنوانسیون تحت ماده (۶) پذیرفته شده تلقی شود، هر سند تصویب، پذیرش، تأیید یا الحاق تسلیم شده باید در مورد پروتکل حاضر یا کنوانسیون اصلاح شده اعمال گردد.