ماده ۲۲
امتناع از شناسایی و اجازه اجراء احکام
شناسایی و اجازه اجراء احکام که دربند(۱) ماده(۱۹) این موافقتنامه به آن اشاره شد در موارد مذکور درماده(۶) و همچنین در موارد زیر رد می شود:
الف – حکمی که طبق قانون کشور صادرکننده حکم هنوز قطعیت نیافته و قابل اجراء نشده است.
ب – حکم صادره با توجه به مفاد ماده(۲۳) این موافقتنامه از دادگاه صلاحیتدار صادر نشده باشد.
پ – چنانچه مطابق قوانین کشور صادرکننده حکم، محکوم علیه به صورت قانونی طرف دعوی نباشد یا فاقد اهلیت برای شرکت در دعوی بدون داشتن نماینده قانونی باشد.
ت – چنانچه دادگاه طرف درخواست شونده دعوایی بین همان اشخاص با همان موضوع و وقایع تحت رسیدگی داشته باشد یا قبلاً در مورد همان دعوی حکم قطعی صادر کرده باشد یا قبلاً یک حکم قطعی درباره همان دعوی که توسط کشور ثالث صادر گردیده، مورد شناسایی قرار داده باشد.
شناسایی و اجازه اجراء احکام که دربند(۱) ماده(۱۹) این موافقتنامه به آن اشاره شد در موارد مذکور درماده(۶) و همچنین در موارد زیر رد می شود:
الف – حکمی که طبق قانون کشور صادرکننده حکم هنوز قطعیت نیافته و قابل اجراء نشده است.
ب – حکم صادره با توجه به مفاد ماده(۲۳) این موافقتنامه از دادگاه صلاحیتدار صادر نشده باشد.
پ – چنانچه مطابق قوانین کشور صادرکننده حکم، محکوم علیه به صورت قانونی طرف دعوی نباشد یا فاقد اهلیت برای شرکت در دعوی بدون داشتن نماینده قانونی باشد.
ت – چنانچه دادگاه طرف درخواست شونده دعوایی بین همان اشخاص با همان موضوع و وقایع تحت رسیدگی داشته باشد یا قبلاً در مورد همان دعوی حکم قطعی صادر کرده باشد یا قبلاً یک حکم قطعی درباره همان دعوی که توسط کشور ثالث صادر گردیده، مورد شناسایی قرار داده باشد.