ماده ۲ قانون موافقتنامه تجارت ترجیحی بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری اسلامی پاکستان و پروتکل اصلاحی برخی مواد آن

۱ - «تعرفه‌» یعنی حقوق گمرکی و سود بازرگانی مذکور در جداول ملی طرفهای متعاهد.

۲ - «شبه تعرفه‌» یعنی هرگونه هزینه و عوارض مرزی به جز تعرفه‌، با اثری شبیه تعرفه که بر معاملات تجاری خارجی و صرفاً بر واردات وضع می‌شود. مالیاتها و عوارض غیرمستقیمی که به همان ترتیب بر محصولات داخلی مشابه وضع می‌شود، شبه تعرفه تلقی نمی‌گردد. هزینه‌های ورودی مربوط به خدمات خاص ارائه شده نیز اقدام شبه تعرفه‌ای محسوب نخواهد شد.

۳ - «مانع غیرتعرفه‌ای‌» یعنی هر اقدام‌، مقرره یا رویه‌ای به جز تعرفه و شبه تعرفه‌، که اثرش محدودکردن واردات یاایجاد اختلالی قابل‌توجه درتجارت بین‌طرفهای متعاهد باشد.

۴ - «محصول‌» یعنی هر نوع محصولی از جمله محصولات صنعتی و کالاها در اشکال خام‌، نیمه فرآوری شده و فرآوری شده آن‌.

۵ - «رفتار ترجیحی‌» یعنی هرنوع امتیاز یا مزیت اعطاء شده به موجب این موافقتنامه توسط یک طرف متعاهد ازطریق کاهش تعرفه‌ها درمورد تبادل کالا.

۶ - کار گروه (کمیته‌) یعنی کار گروه (کمیته‌) مشترک تجاری موضوع ماده (۱۵).

۷ - «آسیب جدی‌» یعنی خسارت قابل ملاحظه به تولیدکنندگان داخلی محصولات مشابه یا شبیه ناشی از افزایش قابل توجه واردات مشمول رفتار ترجیحی‌، در اوضاع و احوالی که موجب ضررهای قابل توجهی از نظر درآمد، تولید یا اشتغال گردد که در کوتاه‌مدت غیرقابل تحمل باشد. بررسی تأثیر بر صنعت داخلی مورد نظر، باید همچنین شامل ارزیابی سایر عوامل و شاخصهای اقتصادی مربوط باشد که بر وضعیت صنعت داخلی آن محصول تأثیر گذارند.

۸ - «تهدید آسیب جدی‌» یعنی موقعیتی که در آن افزایش قابل توجه واردات مشمول رفتار ترجیحی‌، آن‌ چنان ماهیتی دارد که موجب آسیب جدی به صنعت داخلی می‌گردد و اینکه آسیب مزبور اگرچه هنوز ایجاد نشده است‌، آشکارا، قریب‌الوقوع است‌. تعیین وجود تهدید آسیب جدی باید به جای ادعا، حدس و گمان یا احتمالات ضعیف یا فرضی صرف بر واقعیات مبتنی باشد.

۹ - «اوضاع و احوال بحرانی‌» یعنی ایجاد موقعیتی استثنایی که در آن واردات بسیار زیاد مشمول رفتار ترجیحی‌، موجب ایجاد آن‌گونه «آسیب جدی‌» می‌گردند که جبران آن دشوار بوده و اقدامی عاجل را می‌طلبد یا موجب تهدید ایجاد چنین «آسیب جدی‌» می‌گردد.

۱۰ - «قیمت‌شکنی‌» یعنی وارد کردن محصول به جریان داد و ستد طرف متعاهد دیگر به ارزش کمتر از ارزش عادی آن که عبارت است از قیمت قابل مقایسه در جریان معمولی تجارت برای محصول مشابهی که جهت مصرف در کشور صادرکننده در نظر گرفته شده است‌، یا در صورت فقدان چنین قیمت داخلی عبارت است از بالاترین قیمت قابل مقایسه برای محصول مشابه جهت صدور به هر کشور ثالثی در جریان عادی تجارت یا هزینه تولید محصول در کشور مبدأ به علاوه مبلغ معقولی برای هزینه‌های فروش و سود.