ماده ۴ ‌قانون موافقتنامه اجتناب از اخذ مالیات مضاعف و تبادل‌ اطلاعات درمورد مالیات‌های بردرآمد بین دولت‌ جمهوری اسلامی ایران و دولت پادشاهی اردن هاشمی

۱ - از لحاظ این موافقتنامه اصطلاح «‌مقیم یک دولت متعاهد» به هر شخصی‌اطلاق می‌شود که به‌موجب قوانین آن دولت متعاهد، از حیث اقامتگاه، محل سکونت،‌محل ثبت یا به جهات مشابه دیگر مشمول مالیات آن دولت باشد و همچنین این اصطلاح‌شامل آن دولت یا مقام محلی خواهد بود. باوجود این، اصطلاح مزبور شامل شخصی ‌نخواهد بود که صرفاً به لحاظ سرمایه و یا کسب درآمد از منابع واقع در آن دولت مشمول ‌مالیات آن دولت می‌شود.

۲ - در صورتی که حسب مقررات بند (۱) این ماده شخص حقیقی، مقیم هر دو‌دولت متعاهد باشد، وضعیت او به شرح زیر تعیین خواهد شد :
الف - او مقیم دولتی تلقی خواهد شد که در آن، محل سکونت دایمی دراختیار‌دارد. اگر او در هر دو دولت محل سکونت دایمی دراختیار داشته باشد، مقیم دولتی تلقی ‌خواهد شد که در آن علایق شخصی و اقتصادی بیشتری دارد (‌مرکز منافع حیاتی)
ب - هر گاه نتوان دولتی را که وی در آن مرکز منافع حیاتی دارد تعیین کرد، یا‌چنانچه او در هیچ یک از دو دولت، محل سکونت دایمی در اختیار نداشته باشد، مقیم‌دولت متعاهدی تلقی خواهد شد که معمولاً در آنجا بسر می‌برد.
پ - هرگاه او معمولاً در هر دو دولت متعاهد بسر برد یا در هیچ یک بسر نبرد، مقیم‌ دولتی تلقی می‌شود که تابعیت آن را دارد.
ت - هرگاه او تابعیت هیچ یک از دو دولت متعاهد را نداشته باشد و یا در صورتی‌که نتوان براساس بندهای فوق او را مقیم یکی از دولتهای متعاهد تلقی کرد، موضوع با ‌توافق مقامات صلاحیتدار دو دولت متعاهد حل و فصل خواهد شد.

۳ - در صورتی که شخصی غیر از شخص حقیقی، مقیم هر دو دولت متعاهد باشد،‌آن شخص، مقیم دولتی تلقی خواهد شد که محل مدیریت مؤثر وی در آن واقع است.